ὑπομενετικός
ὑπομενετικός, patient of,
ὑπομενε-τικός, ή, όν,
- disposed to undergo, patient of, τῶν δεινῶν Arist. EN 1115a25 (Comp.); κινδύνων Id. EE 1232a26; πρὸς λύπας ib. 1229b5.
- 2 obstinate, διδασκαλίαι Demetr.Lac. Herc. 1012.47. Codd. also have ὑπομενητικός or ὑπομονητικός, Hp. Decent. 3, Pl. Def. 412b, 416a, Arist. VV 1250b14, Chrysipp.Stoic. 3.125, Andronic.Rhod. p.576 M., Hierocl. in CA 7 p.429 M. Adv. -κῶς Stoic. 3.72.
ὑπομενετικός, ή, όν, qui se résigne volontiers, endurant, patient, Arstt. Nic. 3, 6, 6 ; Eud. 3, 5, 2, etc. ; M. Ant. 1, 16 ||
Cp. -ώτερος, Arstt. Nic. l. c.
Étym. ὑπομένω.
ὑπομενετικός, ή, όν, ausdauernd, aushaltend ; Arist. eth. 3.6 ; M.Ant. 1.16.
ὑπομενετικός, ή, όν
- patient of, τῶν δεινῶν Arist.