ὑπομενητός
ὑπομενητός, endurable
ὑπομενητός, ή, όν,
- endurable, Phld. Ir. p.80 W., J. AJ 17.6.5 (with v.l. -μονητός), cf. Hdn. Epim. 141 (-μον-).
ὑπομενητός ou ὑπομονητός, ή, όν, supportable, Jos. A.J. 17, 6, 5.
Étym. vb. du suiv.
ὑπομενητός, adj. verb. von ὑπομένω, ertragend, erträglich, s. Lobeck Parall. 494.