ὑπουράνιος
ὑπουράνιος, under heaven, under the sky
ὑπουράνιος [ᾰ], ον, and in Arat. 134 η, ον:—
- under heaven, under the sky, ὀξύτατον δέρκεσθαι ὑπουρανίων πετεηνῶν Il. 17.675; εἴδωλα Arat. 616; τόπος Dam. Pr. 56; οἱ ὑ. heavenly beings, Phld. Piet. 58.
- II as far as heaven covers, μέγα κέν οἱ ὑπουράνιον κλέος εἴη Il. 10.212, cf. Od. 9.264.
ὑπ·ουράνιος, ος, ον [ᾰ]
1 qui est sous le ciel, Il. 17, 675 ; T. Locr. 104d (var. ἐπουρανία) ||
2 qui s’élève jusqu’au ciel, Il. 10, 212 ; Od. 9, 264 ||
➳ Fém. -α, ion. -η, Arat. 134.
Étym. ὑ. οὐρανός.
ὑπουράνιος, bei sp.D. auch 3 Endgn, Arat. 134, unter dem Himmel, Il. 17.675 ; – bis an den Himmel reichend, himmelhoch, κλέος 10.212, Od. 9.264.
ὑπουράνιος
[ὑπ-, ὑπο- 4 + οὐρανός.]
Under heaven : πετεηνῶν Il. 17.675.
As far as heaven covers : μέγα κέν οἱ ὑπουράνιον κλέος εἴη Il. 10.212 : τοῦ μέγιστον ὑπουράνιον κλέος ἐστίν Od. 9.264 (in these two passages in sense qualifying the vb.).
ὑπουράνιος (οὐρανός): under the heaven, ‘far and wide under the whole heaven,’ Od. 9.264.
ὑπουράνιος
ὑπ-ουράνιος, ον,
- Iunder heaven, under the sky, Il.
- IIreaching up to heaven, Hom.