ὕψωμα
ὕψωμα, elevation, height
ὕψ-ωμα, ατος, τό,
- elevation, height, οὐ χθὼν οὐρανίοις ὑψώμασι [φθονέει] Ps.-Phoc. 73; ὕ. τοῦ ἀέρος Ph. 2.408; τὸ ὕ. τῆς ῥινός the bridge of the nose, Gal. 18(1).796,806.
- 2 Astrol., exaltation of a heavenly body, opp. ταπείνωμα, Plu. Symp. 2.149a, An seni 782d, S.E. M. 5.33, Ptol. Tetr. 37.
- II metaph., exaltation, Vett.Val. 92.29.
ὕψωμα, ατος (τὸ) position élevée, Phil. 2, 408 ; au plur. Phocyl. 68 ; Sib. 8, 234 ; particul. en parl. de l’ascension d’un astre, Sext. M. 5, 33 ; ὕ. μέγιστον, Plut. M. 149a, 782d, point culminant.
Étym. ὑψόω.
ὕψωμα, ατος, τό, das Erhöhte, die Erhöhung, der hohe Stand der Gestirne, im Ggstz von ταπείνωμα, Plut. sap. sept. conv. 3 M.