φαάντατος
φαάντατος, brightest
φαάντατος, η, ον (τὰ) très brillant, le plus brillant, Od. 13, 93 ; Anth. 8, 9.
Étym. superl. d’un adj. inus. ; cf. le suiv.
φαάντατος, unregelm. superl. zu φαεινός, der glänzendste, hellste, ἀστήρ Od. 13.93.
φαάντατος
[app. superl. fr. φαεννός = φαεινός.]
Very bright : ἀστήρ Od. 13.93.
φαάντατος , sup. (root φαϝ): most brilliant, Od. 13.93†.
φαάντατος, η, ον
Epic sup. of φαεινός
- brightest, Od.