βριμάομαι
βριμάομαι, to snort with anger, to be indignant
Could not find βριμησάμενος in Logeion dictionaries.
βριμησάμενος aorist middle participle masculine nominative singular of βριμάομαι
βρῑμ-άομαι,
- snort with anger, to be indignant, εἰ σὺ βριμήσαιο Ar. Eq. 855, cf. Phld. Ir. p.49 W.:—Act. in Hsch.
rugir de cólera
εἰ σὺ βριμήσαιο
βριμ[ω]μέν[ους ἀδο]κήτως
βριμήσασα· δεινή, χαλεπή
•V.
βριμάομαι-ῶμαι (ao. opt. 2 sg. βριμήσαιο) [ῑ] gronder de colère, Ar. Eq. 855.
Étym. βρίμη.
βριμάομαι
from βρίμη
- Dep. to snort with anger, to be indignant, Ar.