Logeion | βρύω

βρύω [ῠ], mostly pres.: impf., Pherecyd.Syr. ap. D.L. 1.122, Nicaenet. 7: aor. part. βρύσας Procop. (v. infr.):—

to be full to bursting:
- - 1 c. dat., swell or teem with, esp. of plants, ἔρνος . . βρύει ἄνθεϊ λευκῷ swells with white bloom, Il. 17.56, cf. E. Ba. 107 (lyr.); κισσῷ κάρα βρύουσαν Eub. 56.6; ἰούλῳ, θριξί, κόμαις, Philostr. Her. 2.2, Alciphr. 3.31, Luc. Am. 12; γῆ φυτοῖς βρύουσα Arist. Mu. 392b15; also βρύει ἱερὰ βουθύτοις ἑορταῖς B. 3.15: metaph., βίος . . βρύων μελίτταις καὶ προβάτοις κτλ. Ar. Nu. 45; of men, β. δόξᾳ B. 12.179; παμμάχῳ θράσει βρύων A. Ag. 169 (lyr.); ἀγαθοῖσι βρύοις Id. Supp. 966 (anap.); μαντικῇ β. τέχνῃ Id. Fr. 350.6; ἄλλων ἰατρὸς αὐτὸς ἕλκεσι βρύων E. Fr. 1086; β. ἄνθεσιν ἥβας Tim. Pers. 221; βρύουσαν ἀοιδὰν σοφίᾳ Lyr.Alex.Adesp. 20.4; ἐμπόριον πλούτῳ βρύον Jul. Or. 2.71d.
  - 2 c. gen., to be full of, χῶρος . . βρύων δάφνης ἐλαίας ἀμπέλου S. OC 16; βρύοντα στέφανον μύρτων Ar. Ra. 329 (lyr.); στεφάνων δόμος ἔβρυεν prob.l. in Nicaenet. l.c.; τράπεζαν . . κόσμου βρύουσαν Alex. 86.3; καρπόν . . βρύειν σμαράγδου λίθου Philostr. VA 5.5; τόπος β. ὕλης J. AJ 13.3.1; φθειρῶν ἔβρυον πᾶς Pherecyd.Syr. l.c.: metaph., νόσου β. A. Ch. 70.
  - 3 abs., abound, grow luxuriantly, S. El. 422; of the earth, teem with produce, X. Cyn. 5.12, cf. Philostr. VA 3.56; of water, burst forth, ὕδωρ βρύσαν ἐξ ὑπονόμων Procop. Arc. 19.
  - 4 c. acc. cogn., burst forth with, gush with, γλυκύ, πικρὸν [ὕδωρ] Ep.Jac. 3.11; τὴν γῆν τὰ οἰκεῖα βρύειν φησὶν ἀγαθά Ael. Fr. 25; causal, Ὧραι β. λειμῶνας Him. Or. 1.19; ῥόδα Anacreont. 44.2.—Poet. and later Prose.

I

1 brotar, estar floreciente o frondoso, florecer de plantas, c. dat. ἄνθεϊ λευκῷ Il.17.56, μίλακι E.Ba.107, φυτοῖς Arist.Mu.392^b15

• fig. βρύων ἄνθεσιν ἥβας Tim.15.208, extendido a la riqueza ganadera βίος ... βρύων μελίτταις καὶ προβάτοις καὶ στεμφύλοις Ar.Nu.45, cf. I 3

• c. gen. χῶρος ... βρύων δάφνης, ἐλαίας, ἀμπέλου S.OC 16, μύρτων Ar.Ra.329, ὧραι παγκάρπου γονῆς βρύουσιν Pl.Ax.371c, cf. Orph.H.26.3, 29.10, τόπος ... βρύων ... ὕλης I.AI 13.66, βρύειν ... αὐτὸν (καρπόν) σμαράγδου λίθου (dicen) que su fruto está granado de esmeraldas Philostr.VA 5.5, abs. ἄνω βλαστεῖν βρύοντα θαλλόν S.El.422, ὅταν ... ἡ γῆ βρύῃ cuando el terreno es frondoso X.Cyn.5.12, cf. Theopomp.Hist.237, Philostr.VA 3.56

• del pelo y sus adornos, c. dat. ὠμολίνοισι κόμη βρύουσ' cabellera que brota abundante sujeta con cintas de lino crudo Archil.92, στεφάνοις ἐθείρας νεανίαι βρύοντες jóvenes de cabelleras florecientes de coronas B.6.9, cf. Simon.14.77a.5, κίσσῳ κάρα βρύουσαν Eub.56.6, θριξί Alciphr.2.28.2, cf. Luc.Am.12, ἰούλῳ Philostr.Her.12.5, tb. de ciertas enfermedades ἕλκεσιν E.Fr.1086.

2 brotar, salir a borbotones el agua c. dat. μυρίαις παγαῖς δακρύων ἀχέων τε βρύει se colma (el Aqueronte) con fuentes infinitas de llantos y ayes Licymn.3a, (θαλάσσης) νασμοῖσι βρυούσης Orph.H.22.8, (ὕδωρ) βρύσαν ἐξ ὑπονόμων (agua) que salió a borbotones por las alcantarillas Procop.Arc.19.3.

3 fig. estar floreciente, colmarse, henchirse c. dat. Ἀρετ[ὰ] ... βρύουσα δόξᾳ B.13.179, ἀγαθοῖσι A.Supp.966, παμμάχῳ θράσει A.A.169, τὸ Φοίβου ... στόμα ... μαντικῇ βρύον τέχνῃ A.Fr.350.6, βρύουσαν ἀοιδὰν ... σοφίᾳ Lyr.Alex.Adesp.20.4, (Σελήνη) καλοῖς ἄστροισι βρύουσα Orph.H.9.7, cf. 12.2, 52.13, βρύων ᾠδαῖσι ποθειναῖς de Adonis, Orph.H.56.2, (ἐμπόριον) πλούτῳ βρύον Iul.Or.3.71d, c. ὑπό y dat. ὑπὸ στεφάνοις μέγαρ' ἔβρυεν Nicaenet.7.5, tb. c. gen. βρύει μὲν ἱερὰ ... ἑορταῖς, βρύουσι φιλοξενίας ἀγυιαί B.3.15, 16, τράπεζαν ... κόσμου βρύουσαν Alex.89.3

• abs. βρύειν αὐτό (ἐμπόριον) Philostr.VA 3.56.

II tr.

1 hacer brotar, hacer crecer, producir Ὧραι δὲ λειμῶνας βρύουσι Him.9.19, ῥόδα Anacreont.46.2, τὴν γῆν τὰ οἰκεῖα βρύειν φησὶν ἀγαθά Ael.Fr.25.

2 hacer correr o fluir agua μήτι ἡ πηγὴ ἐκ τῆς αὐτῆς ὀπῆς βρύει τὸ γλυκὺ καὶ τὸ πικρόν Ep.Iac.3.11, (πέτρα) ζῶν ὕδωρ ... βρυούσα Iust.Phil.Dial.114.4.

βρύω [ῠ] (seul. prés., impf. ἔβρυον [ῠ] et fut. βρύσω [ῡ])

I intr.

1 sourdre avec force, pousser en abondance, d’ord. en parl. de la végétation : βρύων θαλλός, Soph. El. 422, branche qui se couvre de bourgeons ; ἡ γῆ βρύει, Xén. Cyn. 5, 12, la terre se couvre de végétation ; avec un dat. βρ. ἄνθεϊ, Il. 17, 56, se couvrir de fleurs, en parl. d’une branche ; γῆ βρύουσα φυτοῖς, Arstt. Mund. 3, 1, la terre qui se couvre de plantes ; avec le gén. χῶρος βρύων δάφνης, ἐλάας, ἀμπέλου, Soph. O.C. 16, pays couvert de lauriers, d’oliviers, de vigne ; fig. βρ. μελίτταις καὶ προβάτοις, Ar. Nub. 46, regorger d’abeilles et de brebis ; ἀγαθοῖσι βρ. Eschl. Suppl. 966, regorger de biens ; θράσει βρ. Eschl. Ag. 167, déborder d’audace ||

2 p. ext. être en ébullition, en fermentation, d’où s’enivrer, être ivre, Mén. (Prisc. Gr. lat. Keil, 2, p. 193, 2) ||

II tr. faire pousser en abondance : ῥόδα, Anacr. 44, 2, des roses ||

➳ Fut. Sib. 6, 8.

Étym. Étymol. inconnue.

βρύω
1. vol zijn met, bol staan van, eigenl. van planten met bloesem of gebladerte; met dat.: βρύει ἄνθεϊ λευκῷ hij (de tak) is vol met witte bloesems Il. 17.56; ταῖς κόμαις εὐθαλέσιν … βρύοντα vol met weelderig gebladerte [Luc.] 49.12; ook abs.: βρύων θαλλός een weelderig bloeiende tak Soph. El. 422; van andere zaken: βρύει ἱερὰ βουθύτοις ἑορταῖς de tempels zijn vol met feestelijke runderoffers Bacchyl. 3.15; overdr.: ἀγαθοῖσι β. een overvloed aan zegeningen hebben Aeschl. Suppl. 966; θράσει β. vol onverschrokkenheid zijn Aeschl. Ag. 169; met gen.: χῶρος βρύων δάφνης, ἐλάας, ἀμπέλου een gebied vol met laurierbomen, olijfbomen en wijnstokken Soph. OC 16; overdr.: νόσου β. een overvloed aan ellende hebben Aeschl. Ch. 69.
2. met acc., van een bron doen opwellen NT Iac. 3.11.

βρύω, (vgl. βλύω), nur praes. u. impf.,
1) hervorsprossen, bes. vom üppigen Wachsen der Pflanzen ; überströmen, von jeder Fülle (VLL πηγάζειν, ἀνθεῖν, αὔξεσθαι),
   a) c. dat., von einem ἔρνος ἐριθηλὲς ἐλαίης Il. 17.56 καί τε βρύει ἄνθεϊ λευκῷ (ἅπαξ εἰρημ.), strotzt von Blüte ; βίος βρύων μελίτταις καὶ προβάτοις καὶ στεμφύλοις Ar. Nub. 46 ; übertr., θράσει Aesch. Ag. 167 ; vgl. Suppl. 996 ; Eur. Bacch. 107 ; Prosa, γῆ βρύουσα φυτοῖς Arist. u. Sp.
   b) c. gen., δάφνης Soph. O.C. 16 ; νόσου Aesch. Ch. 59 ; p. bei Ath. II.39c ; Alexis ib. IX.367f ; Plat. Ax. 371c ; ὧραι παγκάρπου γονῆς βρύουσι Philostr.
   c) erst bei K.S. mit acc., φωνὴ μυρία ἀγαθὰ βρύουσα, von Heil überströmend, Chrys. Auch absolut, βρύων θάλλος Soph. El. 422 ; Xen. Cyn. 5.12.
2) in üppiger Fülle hervorsprossen lassen, Χάριτες ῥόδα βρύουσι Anacr. 44.2 ; vgl. Theopomp. bei Ath. III.77e ; Luc. Tragod. 117 u. a.Sp.

βρύω

To teem with.

With dat.: ἄνθεϊ Il. 17.56.

Number of occurrences in NT: 1
Strong 1032

* βρύω, poët., late prose and vernac.,

to be full to bursting;

1. of the earth producing vegetation.

2. Of plants putting forth buds.

3. Of springs, to gush with water: Ja 3:11.†

βρύω : teem, swell, Il. 17.56†.

βρύω mostly in pres.

- - 1to be full to bursting:
  - 1c. dat. to swell or teem with, βρύει ἄνθεϊ teems with bloom, Il.:—metaph., βρύων μελίτταις καὶ προβάτοις Ar.; of men, θράσει βρύων Aesch.
  - 2c. gen. to be full of, βρύων δάφνης, ἐλαίας, ἀμπέλου Soph.: metaph., νόσου βρ. Aesch.
  - 3absol. to abound, grow luxuriantly, Soph.: of the earth, to teem with produce, Xen.
  - 4c. acc. cogn. to send forth water, NTest. (Akin to βλύω, βλύζω, and perh. to φλύω.)

Menu

Word wheel

βρύω

Saved

Recent