διαστατικός
διαστατικός, separative, causing discord
- disintegrating, Ti.Locr. 100e, Plu. Frig. 2.952b; τινός Corn. ND 21.
- 2 causing discord, λόγοι Plu. Pomp. 53, cf. Ph. Fr. 101 H.
- 3 Adv. -κῶς separately, of vowels, -ώτερόν φαμεν τὸ γρηύς A.D. Adv. 150.7; in extension, v.l. for διαστατῶς, Porph. Sent. 2.
I de abstr.
1 que disuelve o desune, desintegrador op. συνδετικός:
τὸ ἄνισον ... δ.
τὸ ... θερμὸν ... δ. τῶν σωμάτων δοκεῖ εἶμεν
op. κολλητικός: τὸ πῦρ
δ. ... καὶ λυμαντικὸς τῶν προσηρμοσμένων
2 fig. que promueve la discordia
ἔρωτας ... διαστατικοὺς τῶν συνόντων
λόγοι
3 mús. disyuntivo, separativo op. συναπτικός ‘conectivo’
συνεργία
• en harmónica, op. συνακτικός que divide, que tiene la cualidad de dividir o separar c. gen.
τοῦ ἤθους
II de pers. que pronuncia clara y separadamente
ἦν ... ἐν τῇ λαλιᾷ δ. τῶν ὀνομάτων
en la conversación distinguía con precisión los términos
• neutr. como adv. separadamente
διαστατικώτερόν φαμεν τὸ ‘γρηΰς’
III adv. -ῶς separadamente Simp.in Ph.147.27.
1) trennend, Tim.Locr. 100e.
2) aufrührerisch, Uneinigkeit hervorrufend, λόγοι Plut. Pomp. 53.
3) ἐν τῇ λαλιᾷ δ. ἦν τῶν ὀνομάτων, er sprach die Namen deutlich unterscheidend aus, DL. 4.33.
• Adv ., getrennt, B.A. 560.
- separative, causing discord, Plut.