διχθάδιος

διχθάδιος [ᾰ], α, ον,

• twofold, double, κῆρες Il. 9.411, 14.21; δ. κατὰ κῶλον in either leg, APl. 16.15; simply, two, AP 6.4 (Leon.), al.

διχθάδιος, zwiefach, doppelt ; Hom. Il. 9.411 μήτηρ γάρ τέ μέ φησι θεά, διχθαδίας κῆρας φερέμεν θανάτοιο τέλοσδε. εἰ μέν κʼ αὖθι μένων Τρώων πόλιν ἀμφιμάχωμαι, ὤλετο μέν μοι νόστος, ἀτὰρ κλέος ἄφθιτον ἔσται· εἰ δέ κεν οἴκαδʼ ἵκωμι, ὤλετό μοι κλέος, ἐπὶ δηρὸν δέ μοι αἰών ; adverbial Il. 14.21 ἃς ὁ γέρων ὥρμαινε δαϊζόμενος κατὰ θυμὸν διχθάδιʼ, ἢ μεθʼ ὅμιλον ἴοι Δαναῶν ἦε μετʼ Ἀτρείδην, var. lect. διχθαδί, ἢ, d.h. διχθαδίῃ, ἢ, Aristarch διχθάδιʼ, ἤ, Scholl. Herodian. διχθάδιʼ : τὸ πλῆρές ἐστι διχθάδια, ἃσπερ καὶ Ἀρίσταρχος βούλεται. διὸ τὴν χθα συλλαβὴν ὀξυτονητέον. παραιτητέον δὲ τοὺς βουλομένους εἶναι »διχθαδίῃ ἢ μεθʼ ὅμιλον« καὶ τὴν δι συλλαβὴν ὀξύνοντας ; vgl. Lehrs Aristarch. p. 308 sq. – sp.D.; κῶλον, beide Füße, Ep.adesp. 412 (Plan. 15).

διχθάδιος

-η, -ον

[διχθά.]

• • 1

    Two (and different): κῆρας Il. 9.411.

  • 2

    In neut. pl. διχθάδια as adv. = δίχα 2. Of doubt, etc. Il. 14.21.

διχθάδιος : twofold, double.

διχθάδιος, α, ον

• twofold, double, divided, Il.