διχόμηνος
διχόμηνος, dividing the month
δῐχό-μηνος, ον, (μήν)
- dividing the month, i.e. at or of the full moon, ἑσπερίη h.Hom. 32.11; δ. σελήνη Gp. 10.48.2, cf. Plu. Flam. 4; διχόμηνος, ἡ, Arat. 808, Ph. 2.293; διχομήνη, ἡ, Gp. 2.14.7, Cat.Cod.Astr. 1.173.
I
1 ref. a la luna de mediados del ciclo lunar, de plenilunio, lleno en uso pred.
εὐτ' ἂν ... ἐλάσῃ ... ἵππους δ.
cuando (la luna) impulsa sus caballos mediado su cicloἦν δ. (ἡ σελήνη)
había luna llenaἐν δ. σελήνῃ
• subst. ἡ δ. plenilunio, luna llena
ἐκ διχομήνου ἐς διχάδα φθιμένην
2 que sucede a mitad de mes
τῆς δὲ ἑορτῆς ἀρχὴ δ., ἡ πεντεκαιδεκάτη
el inicio de la fiesta tiene lugar a mediados de mes, el día quince
3 de media luna
op. πανσέληνος: ἐν τῷ διχομήνῳ σχήματι
II bot., subst. τὸ δ. peonía, Paeonia officinalis L., Ps.Apul.l.c.
διχό·μηνος, ος, ον [ῐ] du milieu du mois : σελήνη δ. Hh. 32, 11 ; Plut. Flam. 4, M. 288b, 658f ; Geop. 10, 48, lune du milieu du mois, c. à d. pleine lune ; subst. ἡ δ. Arat. 808, pleine lune.
Étym. cf. διχομηνία.
διχόμηνος, in der Mitte des Monats, d.h. zum Vollmond gehörig ; H. h. 32.11 ; σελήνη, der Vollmond, Plut. u. A.; vgl. διχόμην.
διχόμηνος
δῐχό-μηνος, ον
ίς ίδος Eur.
μήν
- dividing the month, i. e. at or of the full moon, Hhymn., Plut.