διχόμην
δῐχό-μην, ηνος, ὁ, ἡ,
- = διχόμηνος, σελήνη Arat. 78, cf. 737.
que divide el mes en dos
δ. σελήνη
luna llena, plenilunio
• subst. ἡ δ. la mitad del mes lunar, e.e., plenilunio
διχόμηνα δὲ παντὶ προσώπῳ
la mitad del mes (la indica) con su rostro lleno (la luna)
*διχό·μην [ῐ] (seul. dat. διχόμηνι, et acc. διχόμηνα, Arat. 78 et 736) c. διχόμηνος.
διχόμην, ηνος, im dat. und acc. für διχόμηνος, Arat. 78. S. Lobeck Parall. 171.