διχόμηνις
διχόμηνις, at the full of the moon
δῐχό-μηνις, ιδος, ὁ, ἡ,
- = sq., Μήνα Pi. O. 3.19, cf. A.R. 4.167; δ. ἑσπέραι evenings at the full of the moon, Pi. I. 8(7).47; νύξ B. 8.29.
- II ἡμέρα, = Lat. Idus, D.H. 1.38, etc.
de mediados del mes
δ. ... Μήνα
día de la luna llenaἐν διχομηνίδεσσιν δὲ ἑσπέραις
νυκτὸς διχομηνίδο[ς] εὐφεγγὴς σελάνα
σεληναίης δ. ... αἴγλη
resplandor de luna llenaδ. ... ἡμέρα
equiv. a los Idus romanosἡ δ. τοῦ ... μηνός
• plenilunio
πληροσέληνος καὶ πανσέληνος καὶ δ.
διχό·μηνις, gén. ιδος (ὁ, ἡ) [δῐ]
1 qui partage le mois en deux parties égales, en parl. de la pleine lune, Pd. O. 3, 35 ; A. Rh. 1, 1231 ; en parl. des Ides, à Rome, DH. 1, 38 ; 11, 63 ||
2 p. suite, qui se produit pendant la pleine lune, de pleine lune, Pd. I. 8, 93.
Étym. cf. le suiv.
διχόμηνις, ιδος, ὁ, ἡ, = διχόμηνος ; μήνα Pind. Ol. 3.20 ; ἑσπέραι I. 7.44 ; σεληναίη Ap.Rh. 1.1231, 4.167. Bei Dion.Hal. 1.38, 11.63 die röm. Idus.
δῐχόμηνις f. adj.,
- 1dividing the month i. e. coming in the middle of the lunar month, when the moon is full. ἤδη γὰρ αὐτῷ διχόμηνις ὅλον χρυσάρματος ἑσπέρας ὀφθαλμὸν ἀντέφλεξε Μήνα (ὅτι πανσελήνῳ ἄγεται ὁ Ὀλυμπιακὸς ἀγών) O. 3.19 “ἐν διχομηνίδεσσιν δὲ ἑσπέραις ἐρατὸν λύοι κεν χαλινὸν ὑφʼ ἥρωι παρθενίας” (τουτέστιν ἐν ταῖς τῆς πανσελήνου νυξί. κατὰ ταύτας γὰρ ἐποίουν τοὺς γάμους. Σ) I. 8.44