θανατώδης
θανατώδης, indicating death
θᾰνᾰτ-ώδης, ες,
- indicating death, σημεῖον Hp. Prog. 2.
- II deadly, fatal, αὐχμοί Id. Aph. 3.15; ἦρ ib. 9; σπασμοί Ael. NA 7.5.
θανατώδης, ης, ες [ᾰᾰ]
1 qui est un indice de mort, Hpc. Progn. 37 ||
2 mortel, Hpc. Aph. 1247 ; El. N.A. 7, 5.
Étym. θάνατος, -ωδης.
1. dodelijk.
2. van de dood, doods-:
θανατώδης, ες, tödlich, den Tod anzeigend ; Hippocr.; Ael. H.A. 7.5.