κόναβος
κόναβος, a ringing, clashing, din
Could not find κόναβον in Logeion dictionaries.
κόναβον Noun: masculine accusative singular of κόναβος
κόνᾰβ-ος, ὁ,
- ringing, clashing, din, κόναβος . . ἀνδρῶν ὀλλυμένων νηῶν θʼ ἅμα ἀγνυμενάων Od. 10.122, v.l. for ὄτοβος ap.Sch. Hes. Th. 709.—Ep. word, once in Trag., κ. χαλκοδέτων σακέων A. Th. 160 (lyr.), cf. Luc. Hist.Conscr. 22.
κόναβος, ου (ὁ) [ᾰ] bruit sonore, retentissant, Od. 10, 122 ; Hés. Th. 709 ; Eschl. Sept. 160 ||
➳ En prose seul. par imitat. poét. Luc. H. conscr. 22.
Étym. p.-ê. pré-grec.
κόναβος, ὁ, Geräusch, Getöse, Lärm ; κακὸς κόναβος κατὰ νῆας ὀρώρει ἀνδρῶντʼ ὀλλυμένων νηῶν θʼ ἅμα ἀγνυμενάων Od. 10.122 ; Hes. Th. 709 ; κόναβος χαλκοδέτων σακέων Aesch. Spt. 145 ; in Prosa tadelt es Luc. hist.conscr. 22 als poetisch.
κόναβος
ὁ.
A noise or din : κόναβος κατὰ νῆας ὀρώρει Od. 10.122.
κόναβος : din, Od. 10.122†.
κόναβος, ὁ,
- a ringing, clashing, din, Od., Hes.