About Report a problem

Menu

λυμαίνομαι

λυμαίνομαι, [cleanse from dirt]

λυμαίνομαι2, to treat with indignity, to outrage, to maltreat

Could not find λυμαινομένου in Logeion dictionaries.

λυμαινομένου present middle participle masculine genitive singular, present middle participle neuter genitive singular of λυμαίνομαι2

See λυμαινομένου in Morpho

λῡμαίνομαι (A), (λῦμα A)
  • cleanse from dirt, of fullers, Hp. Vict. 1.14; v. ἀπολυμαίνομαι.
λῡμ-αίνομαι (B), fut. λῡμᾰνοῦμαι Isoc. 11.49, D. 24.1, etc.: aor. ἐλῡμηνάμην Hp. VM 20 (v.l. -αίνετο), Hdt. 8.28, E. Andr. 719, Isoc. 20.12, etc.: also with pass. forms, part. λυμανθέν A. Ch. 290: pf. λελύμασμαι (3 sg. λελύμανται D. 9.36, 21.173); part. -ασμένος X. HG 7.5.18, D. 45.27; inf. λελυμάνθαι Id. 20.142, PPetr. 3 p.57 (iii B. C.): cf. διαλυμαίνομαι: some of these forms are also used in pass. sense, v. infr. ΙΙ: (λύμη):—
  • outrage, maltreat, esp. of personal injuries, scourging, binding, etc. (cf. D. 23.33), but also in moral sense:—Constr.:
      • 1 c. acc., outrage, maltreat, ὅτι τὸν ξεῖνον . . δήσας λυμαίνοιτο Hdt. 5.33; τὴν ἵππον ἐλυμήναντο ἀνηκέστως Id. 8.28; ὀργῇ χάριν δούς, ἥ σʼ ἀεὶ λυμαίνεται S. OC 855; λ. λέχη dishonour . ., E. Ba. 354: c. acc. cogn. added, τοιαῦτα . . Σοφοκλέης λυμαίνεται . . ἐμὲ τὸν Τηρέα Ar. Av. 100; λύμης ἥν μʼ ἐλυμήνω πάρος E. Hel. 1099; also in Att. Prose, λ. νόμους Lys. 30.26, cf. D. 18.312; τὰς ῥήσεις ἃς ἐλυμαίνου the speeches you used to murder (as an actor), ib. 267; later simply, harm, injure, βλασφημεῖν καὶ -εσθαι τὸν σοφόν Phld. Lib. p.10 O., cf. Ir. p.33 W.; of things, spoil, ruin, νοῦσος λ. τὸ σῶμα Hp. Morb.Sacr. 11, cf. VM 6; τὰ -όμενα γαστέρας καὶ κεφαλὰς καὶ ψυχάς X. Mem. 1.3.6; ὀψοποιΐα λ. τὰ ὄψα ib. 3.14.5; λ. τὴν οἰκίαν Is. 6.18; τοὺς χυλούς Thphr. CP 6.17.5; τὰ παρόντα Epicur. Sent.Vat. 35; θλίβει καὶ λ. τὸ μακάριον Arist. EN 1100b28; λ. τοῦ ἀραχνίου spoil part of it, Id. HA 623a20.
      • 2 c. dat., inflict indignities or outrages upon, νεκρῷ Hdt. 1.214, 9.79; μειρακίοις Ar. Nu. 928 (anap.); ἡ ὕβρις τοῖς ὅλοις πράγμασι λ. Isoc. 20.9; ἡ κακία λ. τοῖς ὅλοις D. 18.303; λ. τῇ καταστάσει X. HG 2.3.26; τῇ ἑαυτοῦ δόξῃ ib. 7.5.18; πονηροὶ . . αὑτοῖς -αίνονται Epicur. Sent.Vat. 53; τοῖς . . προῃρημένοις POxy. 1409.21 (iii A. D.).—The constr. with dat. is considered strictly Att., Sch. Ar. Nu. 925; but X. almost always uses the acc., which is freq. also in the Oratt.; Pl. does not use the word at all.
      • 3 abs., cause ruin, ὅσα μετʼ ἐλπίδων λυμαίνεται Th. 5.103; πᾶν τὸ λυμαινόμενόν ἐστιν ἔνδοθεν Men. 540.3; cause damage, IG 5(2).6.16 (Tegea, iv B. C.); also, inflict punishment, ib. 5 (1). 1390.26 (Andania, i B. C.).
      • 4 c. dat. modi, λυμαίνεσθαι [τινα] λύμῃσι ἀνηκέστοισι treat with the worst ill-treatment, Hdt. 6.12; γλῶτταν ἡδοναῖς λ. defile it, Ar. Eq. 1284.
      • 5 c. neut. Adj., τἆλλα πάντα λυμαίνεσθαι inflict all possible indignities, Hdt. 3.16; αὐτῷ τάδʼ ἄλλα Βάκχιος λ. E. Ba. 632 (troch.), cf. Ar. Av. 100 (supr. Ι.1).
    • II Act. λυμαίνω, only late, Lib. Decl. 13.6; but λυμαίνομαι is sts. Pass., δεδεμένος καὶ -όμενος Antipho 5.63; ὑπὸ τοιούτων ἀνδρῶν λυμαίνεσθε Lys. 28.14; πλάστιγγι λυμανθὲν δέμας A. Ch. 290; λελυμάνθαι D. 20.142; λελυμασμένος Paus. 7.5.4, 10.15.4; ἐλελύμαντο D.C. 39.11; cf. διαλυμαίνομαι II.

Saved

Recent