λύμη

λῡμ-η, ἡ,

• outrage, maltreatment, esp. by maiming, ἐπὶ λύμῃ for the sake of insult, Hdt. 2.121.δʹ; δόμων ἐπὶ λύμῃ A. Th. 880 (lyr.); ὑπʼ ἄφρονι λύμᾳ Id. Eu. 377 (lyr.); ἄνδρα οὕτω αἰσχρῶς λύμῃ διακείμενον Hdt. 2.162; ὧν διαφθειρομένων οὐκ ἂν γίγνοιτο μεγάλη λ. τῇ πόλει Pl. Lg. 919c; λ. καρπῶν καὶ προβάτων X. Oec. 5.6; χωρὶς τῆς ἄλλης λύμης besides the mischief done, Hp. Fract. 3: freq. in pl., outrages, indignities, λυμαίνεσθαι λύμῃσι Hdt. 6.12; χερσὶ καὶ λύμαισι καὶ πᾶσιν κακοῖς S. El. 1196, cf. 1195; φθείρειν λύμαις ἐχθίσταις Ar. Av. 1068; ταῖσδʼ ἀδαμαντοδέτοισι λύμαις A. Pr. 148 (lyr.), cf. 427 (lyr.); ἐπὶ ταῖς ἐρεθιζούσαις τὸν νουθετούμενον λύμαις Phld. Lib. p.8 O.
• • II corruption, καθάπερ σιδήρῳ μὲν ἰός, ξύλοις δὲ θρῖπες . . συμφυεῖς εἰσι λῦμαι Plb. 6.10.3.
  • III damage in financial sense, πρὸς λύμην τῶν βασιλικῶν φόρων PMasp. 2 iii 18 (vi A. D.), cf. 4.16 (vi A. D.); injury from disease, Ruf. Fr. 64.

λύ̄μη -ης, ἡ [see λῦμα]
🄰 impurity, filth: πάσας ὑποδεχόμενος τὰς ἀνθρωπείας λύμας διὰ τὸ πλῆθος τοῦ ῥεύματος carrying away with it all human waste, thanks to the volume of its current Pol. 5.59.11

🄱 outrage, offense Aeschl. Sept. 880 Soph. El. 1195, 1196 (pl.) Eur. Hel. 1099; ἐπὶ λύμῃ by outrage, to outrage Hdt. 3.14.1, al.; τὸν ἐμὸν δὲ βίον, λώβαν λύμαν τ’ my life, which is outrage and offense Eur. Hec. 213 ‖ mistreatment, torture Hdt. 6.12.3; ἄνδρα … οὕτω αἰσχρῶς λύμῃ διακείμενον a man so shamefully tortured, so disfigured by torture Hdt. 2.162.6 ‖ damage, ruin, destruction, corruption: κήπους εὐώδεις φθείρουσιν λύμαις ἐχθίσταις they spoil the fragrant gardens with most odious ruin Aristoph. Av. 1068; τὰ θηρία ἀπερύκουσαι ἀπὸ λύμης καρπῶν καὶ προβάτων preventing the wild beasts from causing damage to the crops and flocks Xen. Oec. 5.6; ξύλοις δὲ θρῖπες καὶ τερηδόνες συμφυεῖς εἰσι λῦμαι wood-worms and grubs are connatural catastrophes for wood Pol. 6.10.3; ἐπὶ λύμῃ τῶν πλησίον ζῶντες who live for the ruin of their neighbors Phil.² Spec. 4.22

● Dor. λύμα Aeschl. Eum. 377 etc.

λύμη, ἡ, schmähliche Behandlung in Worten und Werken, Beschimpfung, Schmach, Mißhandlung, auch übh. Schaden, Verderben ; ταῖσδʼ ἀδαμαντοδέτοισι λύμαις Aesch. Prom. 148, wie 425 ; δόμων ἐπὶ λύμῃ Spt. 861 ; καὶ χερσὶ καὶ λύμαισι Soph. El. 1187 ; λύμας ἀντίποινʼ ἐμᾶς Eur. Hec. 1074, vgl. Heracl. 471 ; λύμαις ἐχθίσταις φθείρειν τι, Ar. Av. 1068 ; ἐπὶ λύμῃ, um Einem zu beschimpfen, Her. 2.121.4, wie σἄνδρα οὕτο αἰσχρῶς λύμῃ διακείμενον, von einem Menschen, dem Nasen u. Ohren abgeschnitten sind, 2.162 ; vgl. auch λυμαίνομαι ; – ὧν διαφθειρομένων οὐκ ἂν γίγνοιτο μεγάλη λύμητῇ πόλει, es dürfte der Stadt kein großer Nachteil daraus erwachsen, Plat. Legg. XI.919c ; αἱ κύνες τὰ θηρία ἀπερύκουσιν ἀπὸ λύμης καρπῶν καὶ προβάτων Xen. Oec. 5.6 ; Sp., wie Pol. 6.10.3. – Auch = λῦμα, Besudelung, Unreinigkeit, ποταμὸς πάσας ὑποδεχόμενος τὰς ἀνθρωπείας λύμδς Pol. 5.59.11

λύμη .λύ_μη, ἡ,

• • Ibrutal outrage, maltreatment, maiming, Hdt., Aesch., etc.:—in pl. outrages, indignities, Hdt., Aesch.
  • II= λῦμα, defilement, Polyb.