λῦμα

λῦμα (A), ατος, τό, mostly in pl. (sg. in Berl.Sitzb. 1927.159 (Cyrene)),

• water used in washing, or dirt removed by washing, offscourings, οἱ δʼ ἀπελυμαίνοντο καὶ εἰς ἅλα λύματα βάλλον Il. 1.314; ἀμβροσίῃ μὲν πρῶτον ἀπὸ χροὸς . . λύματα πάντα κάθηρεν 14.171; ἔκλυζεν ποταμῷ λύματα Call. Aet. 3.1.25 [Fr. 75.25 Pf.]; of catarrhal discharges, purgations, Hp. Gland. 12; λύμαθʼ ἁγνίσας ἐμά, of the blood on his hands, S. Aj. 655; τόκοιο λύματα, = τὰ λόχια, Call. Jov. 17: generally, offscourings, refuse, γῆς Id. Ap. 109; δόμων ἐκ λύματʼ ἔνεικαν A.R. 4.710; of ordure, Call. Fr. 216; ἔκβολα λ. δαιτός Id. Cer. 116; ἐκκλύζειν τὰ λ. τῆς πόλεως εἰς τὸν Τίβεριν Str. 5.3.8, cf. Plu. Curios. 2.518b.
• • II moral filth, defilement, in sg., λῦμα τῷ γήρᾳ τρέφῃ; S. OC 805.
  • III = λύμη, ruin, A. Pr. 692 (pl., lyr.): in sg., of a person, σύ τʼ, ὦ λῦμʼ Ἀχαιῶν, i. e. Hector, E. Tr. 591 (lyr.).

λῦμα (B), ατος, τό, (λύω)

• = ἐνέχυρον, Suid. (pl.).

λῦμα -ατος, τό [cf. Lat. lutum, OIr. loth] water used for washing, dirty water Il. 1.314 hence filth, dirt, grime Il. 14.171 Callim. H. 1.17, 2.109; of blood that stains oneʼs hands Soph. Ai. 655 ‖ waste, garbage, remnants Callim. H. 6.115 Plut. Curios. 518b etc. | ὑπονόμων τῶν δυναμένων ἐκκλύζειν τὰ λύματα τῆς πόλεως εἰς τὸν Τίβεριν sewers capable of making the cityʼs discharges flow into the Tiber Strab. 5.3.8 ‖ fig. stain, disgrace; ἀλλὰ λῦμα τῷ γήρᾳ τρέφῃ; but you live, like a disgrace to old age? Soph. O.C. 805; ἀπεσείσατο λύματα λύσσης he rid himself of the impurities of madness Nonn. D. 35.321 ‖ catastrope, disaster Orph. H. 14.14 Aeschl. Pr. 692 Eur. Tr. 591.

λῦμα, τό (mit λύω u. λούω zshgd, vgl. lues), die Besudelung, Verunreinigung, der Schmutz, ἀμβροσίῃ μὲν πρῶτον ἀπὸ χροὸς – λύματα πάντα κάθηρεν, Il. 14.171 ; der abgewaschene Schmutz, den man wegwirft, οἱ δʼ ἀπελυμαίνοντο καὶ εἰς ἅλα λύματʼ ἔβαλλον, 1.314 ; τόκου, die Reinigung der Wöchnerinnen, Callim. Iov. 15 ; vgl. Paus. 8.41.2 ; – δόμων, Kehricht, Ap.Rh. 4.710 ; πόλεως, Strab. V p. 235 u. A. – Soph. Aj. 655, εἶμι πρός τε λουτρά – ὡς ἂν λύμαθʼ ἁγνίσας ἐμὰ μῆνιν βαρεῖαν ἐξαλύξωμαι θεᾶς, bildet den Uebergang zur sittlichen Befleckung, Schmach, λῦματῷ γήρᾳ τρέφει, O.C. 809. – Auch = λυμη, Verderben, wie Aesch. Prom. 694 πήματα, λύματα, δείματα vrbdt, Eur. Troad. 608.
Bei Suid. auch das Einzulösende, das Pfand.

λῦμα

-ατος, τό

[λυ-, λούω.]

In pl., defilement, impurities : ἀπὸ χροὸς λύματα πάντα κάντα κάθηρεν Il. 14.171. Cf. Il. 1.314.

λῦμα , pl. λύματα: anything washed away, defilement, Il. 14.171; in symbolical and ritualistic sense, offerings of purification, Il. 1.314.

λῦμα, ατος, εος, λούω

• • Imostly in pl. the water used in washing, washings, off-scourings, filth, Il.; λύμαθʼ ἁγνίσας ἐμά, of blood on the hands, Soph.
  • IImoral filth, defilement, in sg., Soph.
  • III= λύμη, ruin, bane, Aesch.; of a person, λῦμα Ἀχαιῶν, i. e. Hector, Eur.