παρακινέω
παρακινέω, to move aside, disturb
Could not find παρακινῶν in Logeion dictionaries.
παρακινῶν present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular of παρακινέω
παρακῑν-έω,
- move aside, disturb, τι Pl. R. 591e (unless intr., v. infr. II.2): abs., raise troubles, enter into conspiracies, D. 15.12, Luc. Rh. Pr. 5; τὸ -κινοῦν μέρος the revolutionary element, D.H. 7.55.
- 2 excite violently, madden, Thphr. HP 9.19.1:—Pass., to be distracted, Arg. S. Aj.; εἴς τι to be violently excited or incited to . ., Luc. Hist.Conscr. 1; ὑπόθερμος καὶ παρακεκινημένος Id. Cal. 5; later, simply, urge, c. inf., Mantiss.Prov. 2.46.
- 3 metaph., stir up, i.e. raise a question about, τὸν Ἀριστοτέλη Plu. QConv. 2.656c.
- II intr., to be disturbed, become turbid, Thphr. CP 6.7.6.
- 2 shift oneʼs ground, change, Pl. R. 540a, 591e (cf. I.1), D.H. 3.10.
- 3 to be highly excited or impassioned, ἐπὶ τοῖς ὡραίοις X. Mem. 4.2.35; πρὸς τὰς ἡδονάς Theopomp. Hist. 111 [2b 115 Jacoby]; μηδὲν παρακινέειν feel no sexual impulse, Hp. Aër. 22; of political unrest, to be in a state of ferment, π. τὰ τάγματα Plu. Galb. 13; to be out of oneʼs senses, παρακεκινηκὼς ὑφʼ ἡλικίας Com.Adesp. 885; νουθετεῖται . . ὡς παρακινῶν as out of his senses, Pl. Phdr. 249d; τῇ διανοίᾳ παρακεκινηκώς D.S. 24.3, cf. 10.14.
παρα·κινέω-ῶ [ῑ]
I tr.
1 mouvoir à côté ou à faux, déplacer, déranger, Plat. Rsp. 591e ; en parl. de musiciens qui ne jouent pas juste, Anon. (Com. fr. 4, 680) ; acc. Plut. Galb. 13 ||
2 fig. émouvoir violemment, troubler, exciter, acc. DH. 3, 10, etc. ; abs. exciter des troubles, Dém. 193, 27 ; particul. mettre hors de soi, troubler la raison de ; au pass. avoir la raison troublée, Luc. Cal. 5, etc. ||
II intr. être agité, troublé, hors de soi, Plat. Rsp. 540a, etc. ; ἐπί τινι, Xén. Mem. 4, 2, 35 ; τινι, DS. Exc. p. 556, 6 ; πρός τι, Thpp. (Ath. 531b) au sujet de qqe ch.
1. problemen maken, vaak met
2. in de war raken, veranderen:
παρακινέω, [ῑ], daneben, nebenbei bewegen, nebenbei erwähnen ; τινά, Plut. Symp. 3.8.1 ; aufregen, verwirren, φυλάττων, μή τι παρακινῇ αὑτοῦ τῶν ἐκεῖ διὰ πλῆθος οὐσίας, Plat. Rep. IX.591e ; bes. von Staatsumwälzungen, τὸ παρακινοῦν ἀεὶ μέρος καὶ ἐκβαῖνον ἐκ τοῦ συνήθους κόσμου, Dion.Hal. 7.55 ; vgl. Dem. 15.12 ; τὴν πολιτείαν, Poll. 4.36. – Gew. übertr. außer sich, in Leidenschaft geraten, von Etwas abgehen, im Ggstz von ἐμμένειν, Plat. Rep. VII.540a, wahnsinnig sein, Phaedr. 249d ; οἱ ἐπὶ τοῖς ὡραίοις παρακεκινηκότες, Xen. Mem. 4.2.35 ; öfter bei Sp., ἐμπαθὴς καὶ παρακεκινηκὼς πρὸς τὸν λόγον, Plut. Cat. min. 46 ; vgl. Theopomp. bei Ath. XII.531b ; παρακινῆσαι καὶ κατενεχθῆναι ἐς τὸν τῆς ποιητικῆς κορύβαντα, Luc. hist. conscrib. 45.
παρακινέω
fut. ήσω
- Ito move aside, disturb, Plat.: absol. to raise troubles, enter into plots, Dem.:— Pass. to be violently incited, Luc.
- IIintr. to be disturbed, to shift oneʼs ground, Plat.
- 2to be highly excited, ἐπί τινι Xen.; παρακινῶν out of his senses, Plat.