παρακλητέος

παρα-κλητέος, α, ον,

• to be called upon, summoned, Plu. Suav. 2.1104a, Luc. Pseudol. 4.
• • II παρακλητέον, one must call on, θεόν Pl. Lg. 893b; summon, ἑτέρους σοι συμβούλους π. Isoc. Ep. 7.7, cf. Pl. Ti. 27d; [τοὺς φίλους] Arist. EN 1171b18.