παραπικραίνω
παραπικραίνω, to embitter, provoke
Could not find παραπικραίνων in Logeion dictionaries.
παραπικραίνων present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular of παραπικραίνω
παραπικρ-αίνω,
- embitter, provoke, c. acc., LXX Ez. 20.21; rebel against, τὸ ῥῆμα τοῦ Κυρίου ib. 3 Ki. 13.26: abs., ib. Ez. 24.3, al.; παραπικραίνουσα παρεπικράνθην ib. La. 1.20, cf. Ep.Hebr. 3.16.
παρα·πικραίνω [ῐ] (ao. παρεπίκρανα [ρᾱ]) aigrir, exaspérer, Spt. Ps. 77, 8 et 17 ; NT. Hebr. 3, 16.
παραπικραίνω, erbittern, LXX. u. NT.
Strong 3893
†
to embitter, provoke: absol. (yet sc. τ. θεόν, cf. Ps 105 (106):7, Ez 2:5-8, al., and with τὸν θ. added, Ps 5:4, Ez 20:21, al.), He 3:16 (cf. παραπικρασμός).†
παραπικραίνω
- to embitter, provoke, NTest.