παραπλάζω
παραπλάζω, to make to wander from the right way, to drive
Could not find παρεπλάγχθην in Logeion dictionaries.
παρεπλάγχθην aorist passive indicative 3rd plural, aorist passive indicative 1st singular of παραπλάζω
παραπλάζω, used by Hom. in aor. Act. παρέπλαγξα and Pass. -επλάγχθην:—
- cause to wander from the right way, of seamen, drive out of their course, ἀλλά με . . Βορέης παρέπλαγξε Κυθήρων Od. 9.81, cf. 19.187: metaph., lead astray, perplex, παρέπλαγξεν δὲ νόημα 20.346; αἱ φρενῶν ταραχαὶ παρέπλαγξαν καὶ σοφόν Pi. O. 7.31:—Pass., παρεπλάγχθη δέ οἱ ἄλλῃ ἰὸς χαλκοβαρής the arrow went aside, Il. 15.464; ποῖ παρεπλάγχθην γνώμης ἀγαθῆς; E. Hipp. 240: abs., err, be wrong, Pi. N. 10.6.
- II Act. intr., go astray, κραδίη παραπλάζουσα μέμηνε Nic. Th. 757.
παρα·πλάζω (f. -πλάγξω, ao. pass. παρεπλάγχθην)
I tr.
1 écarter du droit chemin, faire dévier de, gén. Od. 9, 81 ; 19, 187 ; au pass. dévier, Il. 15, 464 ; τῆς ὀρθῆς ὁδοῦ, DH. 11, 13, hors du droit chemin ||
2 fig. égarer l’esprit, troubler la raison, acc. Od. 20, 346 ; Pd. O. 7, 56 ; au pass. avoir l’esprit égaré ; avec le gén. : γνώμης ἀγαθῆς, Eur. Hipp. 240, être hors de son droit sens ||
II intr. s’égarer, errer, Nic. Th. 757.
παραπλάζω, (πλάζω), vorbeitreiben, machen, daß Einer vom rechten Wege abirrt, verschlagen ; bes. von Seefahrern, ἀλλά με βορέης παρέπλαγξεν Κυθήρων, Od. 9.81, 19.187 ; pass., παρεπλάγχθη δέ οἱ ἄλλῃ ἰός, Il. 15.464 ; übertr., παρέπλαγξεν δὲ νόημα, verwirren, Od. 20.346 ; παρέπλαγξαν σοφόν, Pind. Ol. 7.31 ; οὐδὲ παρεπλάγχθη, N. 10.6 ; παρεπλάγχθην γνώμας ἀγαθᾶς, Eur. Hipp. 240 ; sp.D., wie Nonn. D. 29.55 Man. 1.94, die es auch in intr. Bdtg brauchen, κραδίη δὲ παραπλάζουσα μέμηνε, Nic. Ther. 757. – Selten in später Prosa, ἐξέβης τῶν χρηστῶν ἐπιτηδευμάτων καὶ παρεπλάγχθης τῆς ὀρθῆς ὁδοῦ, Dion.Hal. 11.13.
†παραπλάζω
[παρα- 4.]
3 sing. aor. παρέπλαγξε Od. 9.81, Od. 20.346.
Fem. pple. παραπλάγξασα Od. 19.187.
3 sing. aor. pass. παρεπλάγχθη Il. 15.464.
- 1
To cause to deviate from the proper course : παρεπλάγχθη οἱ ἄλλῃ ἰός (went wide) Il. 15.464.
To drive from one’s course and away from.
With genit. : κυθήρων Od. 9.81. Cf. Od. 19.187.
- 2
To disturb or derange (the mind) Od. 20.346.
- 1
παραπλάζω
- a act., cause to wander αἱ δὲ φρενῶν ταραχαὶ παρέπλαγξαν καὶ σοφόν O. 7.31
- b pass., go astray met. οὐδʼ περμήστρα παρεπλάγχθη, μονόψαφον ἐν κολεῷ κατασχοῖσα ξίφος N. 10.6
παραπλάζω , aor. παρέπλαγξε, part. fem. παραπλάγξᾱσα, pass. aor. παρεπλάγχθη: cause to drift past, drive by or away from, Od. 9.81, Od. 19.187; pass., swerve away from the mark, Il. 15.464; met., confuse, perplex, Od. 20.346.
παραπλάζω
fut. -πλάγξω
aor1 παρ-έπλαγξα
pass. -επλάγχθην
- to make to wander from the right way, to drive seamen from their course, Od.:—metaph. to lead astray, perplex, Od.:—Pass., παρεπλάγχθη ἰός the arrow went aside, Il.; παραπλαγχθῆναι γνώμης to wander from reason, Eur.