προκατάρχω
προκατάρχω, to begin; to serve one with the first portion of the victim
Could not find προκαταρξάμενον in Logeion dictionaries.
προκαταρξάμενον aorist middle participle masculine accusative singular, aorist middle participle neuter nominative singular, aorist middle participle neuter vocative singular, aorist middle participle neuter accusative singular of προκατάρχω
προκατ-άρχω,
- begin first, ἡ -άρχουσα χάρις Ph. 1.487; ἡ-άρξασα διάθεσις A.D. Synt. 244.9; π. μιαιφονίας D.S. 38.6; χάριτος A.D. Pron. 40.10.
- 2 of causes (cf. προκαταρκτικός (, τῶν αἰτίων τινὰ μέν ἐστι τὰ προκατάρξαντα Dsc. Ther. Praef., cf. Sor. 2.17, Gal. 9.1: c. gen., τῆς σωματικῆς ἁπάσης κινήσεως π. Dam. Pr. 284; προκατάρχοντος αὐτῆς τῆς εἱμαρμένης εἱμαρμένου Plu. Fat. 2.574d, cf. Iamb. Myst. 1.7.
- II begin a thing before others, τοῦ πολέμου D.S. 2.18, D.C. 50.2:—Med., π. [ὀρχήσεως] D.H. 7.72; μάχης, εὐποιίας, J. AJ 1.20.2, 7.15.1; ἔχθρας D.C. Fr. 40.4; π. τοῦ . . σώματος τὸ στυγνὸν σκότος Corp.Herm. 1.20 (-έρχεται codd.): abs., begin hostilities, Plb. 3.31.5, D.C. 41.59, Heliod. in EN 104.9.
- 2 Med., = litem contestor, Gloss.
- III προκατάρχεσθαί τινι τῶν ἱερῶν serve one with the first or the best portion of the victim at sacrifices (one of the privileges of the citizens of the mother-city in their colonies), Th. 1.25, cf. App. BC 1.110.
προ·κατάρχω :
I intr.
1 t. de gr. être le primitif ou la racine d’un mot, Dysc. Synt. 242, 22 ||
2 t. de philos. προκατάρξαν αἴτιον, Diosc. Ther. proœm. p. 420, cause première ||
II commencer le premier, prendre l’initiative de, gén. DC. 50, 2, etc. ||
Moy.
I intr.
1 accomplir les formalités préliminaires ou prendre les dispositions premières : δίκης, Pol. entamer un procès ||
2 commencer le premier, prendre l’initiative de, gén. DH. 7, 72 ; DC. 58, 1 ; abs. commencer les hostilités, Pol. 3, 31, 5 ||
II tr. πρ. τινὶ τῶν ἱερῶν, Thc. 1, 25, servir à qqn la première ou la meilleure part de la victime dans un sacrifice.
προκατάρχω, zuvor od. zuerst anfangen ; Plut. Fat. 10 ; πολέμου, DC. 50.2 ; häufiger im med., τῆς δίκης, die Klage anfangen ; den Krieg von selbst anfangen, Pol. 3.31.5 ; λοιδορίας, DC. 58.1. – Aber οὔτε Κορινθίῳ ἀνδρὶ προκαταρχόμενοι τῶν ἱερῶν ist = bei Zerlegung des Opfertieres die Erstlinge des Opfers ihm zuteilen, damit er sie verbrenne, Thuc. 1.25, vgl. κατάρχομαι.
προκατάρχω
- Ito begin a thing before others, to begin hostilities, Polyb.
- IIπροκατάρχεσθαί τινι τῶν ἱερῶν to serve one with the first portion of the victim (one of the privileges of the citizens of the mother-city in their colonies), Thuc.