πτύσις
πτύσις, spitting
πτύσις [ῠ], εως, ἡ,
- spitting, αἵματος Hp. Aph. 3.29 (pl.), Arist. Ph. 243b13, etc.
πτύσις, εως (ἡ) [ῠ]
1 action de cracher, crachement, Hpc. Aph. 1248 ; Arstt. Phys. 7, 2, 5 ||
2 crachat, Arstt. H.A. 10, 3, 8.
Étym. πτύω.
πτύσις, ἡ, das Spucken, Anspucken, Hippocr. u. a.Sp.; der Speichel, Medic.