στοναχέω
στοναχέω, to groan, sigh
στονᾰχ-έω, 3 pl. -εῦντι Mosch. 3.28: aor. ἐστονάχησα, the only tense used by Hom., (ἐπ-) Il. 24.79, inf. στοναχῆσαι 18.124, cf. Q.S. 1.573:—
- Ep. form of στενάχω, groan, sigh, Il. l.c.; σ. πόντος Orph. H. 38.17.
- II trans., sigh, groan over or for, τινα S. El. 133 (prob. f.l., στενάχειν cj. Elmsl., lyr.), cf. Mosch. 3.28.
στοναχέω-ῶ [ᾰ] (seul. prés., f. στοναχήσω et ao. ἐστονάχησα ; moy. seul. f. στοναχήσομαι)
1 intr. gémir, se lamenter, Anth. 7, 10 ; p. anal. en parl. de la mer, gronder, murmurer sourdement, Il. 18, 124 ; Orph. H. 37, 17 ||
2 tr. gémir sur, acc. Soph. El. 133 ; Mosch. 3, 28 ||
➳ Act. prés. ind. 3 pl. dor. στοναχεῦντι, Mosch. l. c. ; Anth. 7, 10.
Étym. στοναχή.
στοναχέω, wie στένω, στενάχω, stöhnen, seufzen, ἀδινὸν στοναχῆσαι, Il. 18.124 ; u. c. accus., beseufzen, betrauern, Soph. El. 131 ; – στεναχέω ist von Wolf im Hom. mit Recht verworfen, s. στεναχίζω u. Spitzner excurs. III. zur Il.
στοναχέω
[στοναχή.]
(ἐπι-)
To groan or moan : ἁδινὸν στοναχῆσαι Il. 18.124.
στοναχέω (στοναχή), aor. inf. στοναχῆσαι: sigh, lament, Il. 18.124†.
στοναχέω
στονᾰχέω,
like στενάχω
- Ito groan, sigh, Il.
- IItrans. to sigh, groan over or for, τινά Soph., Mosch. from στονᾰχή