στόνος

στόνος, ὁ, (στένω)

• sighing or groaning, Ἔρις ὀφέλλουσα στόνον ἀνδρῶν Il. 4.445; αἷμα καὶ ἀργαλέος σ. ἀνδρῶν 19.214; τῶν δὲ στόνος ὤρνυτʼ ἀεικής 10.483, Od. 22.308; στόνον . . ἄκουσα κτεινομένων 23.40; διήκει δὲ καὶ πόλιν σ. A. Th. 900 (lyr.); στόνον σαυτοῦ ποεῖ; S. Ph. 752; in pl., A. Th. 146 (lyr.); of the sea, στόνῳ βρέμουσιν . . ἀκταί S. Ant. 592 (lyr.): rare in Prose, Th. 7.71.

στόνος, ὁ, das Stöhnen, Seufzen ; Ἔρις ὀφέλλουσα στόνον ἀνδρῶν, Il. 4.145 ; στόνος ὤρνυτʼ ἀεικής, 10.483, u. öfter ; στόνον οἶον ἄκουον κτεινομένων, Od. 23.40 ; διήκει δὲ καὶ πόλιν στόνος, Aesch. Spt. 882, vgl. 132 ; Soph. Phil. 742 u. öfter ; auch vom Brausen des Meeres, der Brandung, Ant. 588 ; u. in Prosa, neben οἰμωγή, Thuc. 7.71.

στόνος

-ου, ὁ

[στένω, στείνω.]

A groaning or moaning : τῶν σ. ὄρνυτο Il. 10.483, Il. 21.20 : Od. 22.308, Od. 24.184. Cf. Od. 23.40.

The agony of strife or conflict : ὀφέλλουσα στόνον ἀνδρῶν Il. 4.445. Cf. Il. 19.214.

στόνος (στένω): sighing, groaning.

στόνος, ὁ, στένω

• a sighing, groaning, lamentation, Hom.; of the sea, Soph.