στοναχή

στονᾰχ-ή, ἡ, (στενάχω)

• groaning, wailing, Il. 24.512, 696, Od. 16.144; σ. ἀγκαλέσωμαι E. Ph. 1499 (lyr.): pl., groans, sighs, Il. 2.39, al., Pi. N. 10.75, S. Aj. 203 (anap.), etc.; στοναγὰς μέλποντο τεκέων E. Andr. 1037 (lyr.); so στοναχῇσι θαλάσσης AP 7.142.

στοναχή, ἡ, wie στόνος, das Gestöhne ; τῶν δὲ στοναχὴ κατὰ δώματʼ ὀρώρει, Il. 14.512 ; neben οἰμωγή, 24.696 ; auch im plur., ἔμελλεν αὐτοῖς ἐπιθήσειν ἄλγεά τε στοναχάς τε, 2.39 ; vgl. δάκρυσι καὶ στοναχῇσι καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἐρέχθων, Od. 5.83, u. öfter, wie Pind. N. 10.75 ; στοναχὰς ἔχομεν, wir haben zu klagen, Soph. Aj. 202 ; ἀχόρους στοναχὰς μέλποντο, Eur. Andr. 1038, u. öfter.

στοναχή

-ῆς, ἡ

[στενάχω.]

A groaning or moaning : τῶν σ. ὀρώρει Il. 24.512. Cf. Il. 2.39, 356, 590, Il. 24.696 : Od. 5.83 = 157, Od. 14.39, Od. 16.144, Od. 21.237 = 383, Od. 22.501, Od. 24.416.

στοναχή (στενάχω): sighing, groaning, often pl.

στοναχή στονᾰχή, ἡ, στενάχω

• a groaning, wailing, Hom., Eur.; in pl. groans, sighs, Il., Soph.