Logeion | συγγενής

συγγεν-ής, ές,

congenital, inborn, ἦθος Pi. O. 13.13; εὐδοξία Id. N. 3.40; σ. εἶδος,= φύσις, character, Hp. Hum. 1; νόσημα σ. ἐστί τινι Id. Prorrh. 2.2; φόβος A. Eu. 691; παύροις . . ἐστι συγγενὲς τόδε natural to them, Id. Ag. 832; ἡ τύχη προσγίγνεθʼ ἡμῖν σ. τῷ σώματι Philem. 10; πότμος σ. Pi. N. 5.40; προϊδεῖν σ. οἷς ἕπεται who have the natural gift to foresee, ib. 1.28; συγγενεῖς μῆνες my connate months, the months of my natural life, S. OT 1082; σ. τρίχες the hair born with one, i.e. the hair of the head as opp. to the beard, Arist. HA 518a18, 584a24; σημεῖα σ. birth-marks, ib. 585b31; δυνάμεις αἱ σ., opp. αἱ ἔθει and αἱ μαθήσει, Id. Metaph. 1047b31; αὔξει τὸ σ. increases its natural force, Id. EN 1119b9. Adv., -νῶς δύστηνος miserable from his birth, E. HF 1293; v. σύμφυτος.
- II of the same kin, descent, or family, akin to, τινι Hdt. 1.109, 3.2, E. Heracl. 229: abs., akin, cognate, θεός A. Pr. 14; γυνή E. Andr. 887; χείρ S. OC 1387; συγγενέστατον φύσει πάντων most nearly akin, Is. 11.17; σ. γάμος ἀνεψιῶν A. Pr. 855; of animals, Arist. HA 539a23, GA 747a31, al.: hence,
- - - b Subst., kinsman, relative, οὖσα σ. ἐκείνου Ar. Pax 618 (troch.); τῆς ἐμῆς γυναικὸς ξυγγενεῖ (dual) Id. Av. 368 (troch.); πρὸς σ. τε καὶ οἰκείους αὐτῶν Pl. R. 378c; ἔργον εὑρεῖν συγγενῆ πένητός ἐστιν Men. 4; γάμει τὴν συγγενῆ Id. 929: freq. in pl., οἱ σ. kinsfolk, kinsmen, Pi. P. 4.133, Hdt. 2.91, etc.; not properly applied to children (ἔκγονοι) in relation to their parents, and so opp. ἔκγονοι in Is. 8.30, v. συγγένεια I (but cf. And. 1.17); τοῖς συγγενέσι τὰ τοῦ συγγενοῦς ψηφίζεσθαι Is. 4.23.
    - c τὸ σ.,= συγγένεια, kindred, relationship, A. Pr. 291 (anap.), S. El. 1469, Th. 3.82, etc.; also, the spirit of oneʼs race, Pi. P. 10.12, N. 6.8; εἰ τούτῳ προσήκει Λαΐῳ τι σ. if he had any connexion with him, S. OT 814; of tribes, κατὰ τὸ ξ. Th. 1.95.
  - 2 metaph., akin, cognate, of like kind, τοὺς τρόπους οὐ συγγενής Ar. Eq. 1280 (troch.), cf. Th. 574; ξυγγενὴς ὁ κύσθος αὐτῆς θητέρᾳ (for τῷ τῆς ἑτέρας) Id. Ach. 789; freq. in Pl., [ἡ ψυχὴ] σ. οὖσα τῷ θείῳ R. 611e; τῇ πολεμικῇ σ. ἡ πάλη Lg. 814d; τοῖς . . λόγοις τὴν αἰτίαν συγγενῆ δεῖ νομίζειν Arist. GA 788b9, cf. Rh. 1398a21 (Comp.): rarely c. gen., νοῦς αἰτίας σ. Pl. Phlb. 31a, cf. Phd. 79d, R. 403a, 487a: abs., σ. τιμωρίαι fitting, proper punishments, Lycurg. 122 (but prob. f.l. for εὐγ-) ; συγγενῆ things of the same kind, homogeneous, Arist. APo. 76a1; τὰ σ. καὶ τὰ ὁμοειδῆ Id. Rh. 1405a35; σ. τέχναι Stoic. 2.30; ἐν γαίῃ μὲν σῶμα τὸ σ. its congener, IG 9(1).882.7 (Corcyra). Adv., συγγενῶς ἔρχεσθαι Pl. Lg. 897c; σ. τρέχων Πλάτωνι Alex. 1 (codd. D.L.); τὰ σ. εἰρημένα to similar effect, Phld. Mus. p.92 K.
- III συγγενής represented a title bestowed at the Persian court by the king as a mark of honour, ‘cousin’, X. Cyr. 1.4.27, 2.2.31, D.S. 16.50; also at the Ptolemaic and Seleucid courts, OGI 104.2 (Delos, ii B.C.), al., BGU 1741.12 (i B.C.), LXX 1 Ma. 10.89; οἱ σ. τῶν κατοίκων ἱππέων prob. a category of nobles among the κάτοικοι, PTeb. 61 (b). 79 (ii B.C.); συγγενεῖς κάτοικοι UPZ 14.8 (ii B.C.).

συγ·γενής, anc. att. ξυγ·γενής, ής, ές :

I né avec, c. à d. :

1 qui vient de naissance, inné, naturel, Pd. O. 13, 16 ; Eschl. Eum. 691, etc. ; συγγενεῖς μῆνες, Soph. O.R. 1082, les mois nés avec moi, c. à d. avec lesquels a commencé ma vie ; σ. τρίχες, Arstt. H.A. 3, 11, 7, etc. les cheveux qui naissent avec l’homme, p. opp. à la barbe ||

2 de même origine, de même famille, parent : abs. Eschl. Pr. 14 ; Eur. Andr. 887 ; σ. τινι, Hdt. 1, 109, etc. ; Att. ; τινος, Plat. Rsp. 487a, etc. ; Ar. Pax 618, etc. parent de qqn ; subst. ὁ, ἡ σ. Mén. 4, 283 Meineke parent, parente ; οἱ συγγενεῖς, Pd. P. 4, 236 ; Hdt. 2, 91, les parents ; mais non en parl. des enfants à l’égard du père et de la mère, Is. 72, 12 ; τὸ συγγενές, Eschl. Pr. 289, etc. ; Thc. 3, 82, etc. la parenté ; en parl. d’animaux, Arstt. H.A. 5, 1, 6 ; G.A. 2, 8, 2, etc. ; p. anal. en parl. de peuples, de tribus, τὸ ξ. Thc. 1, 95, la parenté (entre populations de même origine) ; p. suite, qui concerne des parents, de parent : σ. χείρ, Soph. O.C. 1387, main d’un parent ; σ. γάμος, Eschl. Pr. 885, mariage entre parents ; p. ext. à la cour du roi de Perse, parent, titre d’honneur conféré par le roi, Xén. Cyr. 1, 4, 27 ; 2, 2, 31 ; DS. 16, 50 ||

II qui a de l’affinité avec, semblable, analogue, abs. Ar. Eq. 1280, etc. ; σ. τινι, Plat. Leg. 814d, etc. ; Arstt. G.A. 5, 8, 1, etc. ; τινος, Plat. Phil. 31a, etc. ; semblable ou analogue à qqn ou à qqe ch. ; τὰ συγγενῆ, Arstt. Rhet. 3, 2, 12, les choses de même sorte, joint à τὰ ὁμοειδῆ ||

Sup. συγγενέστατος, Is. 85, 25, très proche parent ||

➳ Duel συγγένεε, Plat. Eryx. 396d ; ξυγγενῆ, Ar. Av. 368.

Étym. σύν, γένος.

συγγενής -ές, Att. ook ξυγγενής [συγγίγνομαι]
1. aangeboren, natuurlijk; adv.: συγγενῶς δύστηνος van nature ongelukkig Eur. HF 1293; geneesk. van ziektes aangeboren, congenitaal; subst. τὸ συγγενές aangeboren natuur.
2. van hetzelfde geslacht of dezelfde familie (als), verwant (aan); met dat.; subst. ὁ συγγενής verwant; n. τὸ συγγενές verwantschap: κατὰ τὸ ξυγγενές in overeenstemming met de verwantschap Thuc. 1.95.1; ook concr. (wat) verwant (is).
3. overdr. verwant (aan), d.w.z. van dezelfde soort (als), soortgelijk (aan); met dat., soms met gen.: ξυγγενεῖς τοὐμοῦ τρόπου verwant aan mijn manier van doen, Aristoph. Th. 574; met acc. resp.: τοὺς τρόπους οὐ σ. niet verwant in zijn manier van doen Aristoph. Eq. 1280; adv. συγγενῶς op soortgelijke manier.

συγγενής, ές, mitgeboren, angeboren, ὀφθαλμός, Pind. P. 5.16 ; πότμος, N. 5.40, I. 1.40, ἦθος, Ol. 13.13 ; τὸ συγγενές, N. 6.8, P. 10.12, παυροῖς γὰρ ἀνδρῶν ἐστι συγγενὲς τόδε, Aesch. Ag. 806 ; Eum. 661. – Gew. verwandt von demselben Geschlechte ; συγγενέσιν παρεκοινᾶτο, Pind. P. 4.133 ; Aesch. Ch. 197 ; φεύγουσα συγγενῆ γάμον ἀνεψιῶν, Prom. 857 ; Soph. O.R. 551, 1159 ; öfter bei Eur., bei Thuc. u. sonst in Prosa ; τὸ συγγενές, die Verwandtschaft, Aesch. Prom. 39, 289, wie Soph. El. 1461 u. Eur. Heracl. 6 ; auch • adv. συγγενῶς , Herc.Fur. 1293 ; übertr., ähnlich, ἔστιν οὖν ἀδελφὸς αὐτῷ τοὺς τρόπους οὐ συγγενής, Ar. Eq. 1277 ; u. mit der bei ὅμοιος bemerkten Kürze, ὡς ξυγγενὴς ὁ κύσθος αὐτῆς θατέρᾳ für τῷ τῆς ἑτέρας κύσθῳ, Ach. 754 ; τούτῳ συγγενέστερον καὶ ὁμοιότερον, Plat. Phil. 22d ; Phaed. 79b ; Folgde. – Am persischen Hofe war συγγενής ein Ehrentitel, den der König ausgezeichneten Männern erteilte, Xen. Cyr. 1.4.27.

συγγενής (-ής, -εῖ, -έσιν; -ές nom., acc.)

- a inherited, inborn ἄμαχον δὲ κρύψαι τὸ συγγενὲς ἦθος O. 13.13 μεγαλᾶν πολίων ἔχει συγγενὴς ὀφθαλμὸς αἰδοιότατον γέρας (H. J. Rose: post πολίων distinx. codd., fort. recte) P. 5.16 ἐσσόμενον προιδεῖν συγγενὲς οἷς ἕπεται pr. N. 1.28 συγγενεῖ δέ τις εὐδοξίᾳ μέγα βρίθει N. 3.40 πότμος δὲ κρίνει συγγενὴς ἔργων πέρι πάντων N. 5.40 νῦν δʼ αὖτις ἀρχαίας ἐπέβασε Πότμος συγγενὴς εὐαμερίας I. 1.40
- b τὸ συγγενές, oneʼs hereditary nature τὸ δὲ συγγενὲς ἐμβέβακεν ἴχνεσιν πατρὸς Ὀλυμπιονίκα δὶς ἐν πολεμαδόκοις Ἄρεος ὅπλοις P. 10.12 τεκμαίρει καί νυν Ἀλκιμίδας τὸ συγγενὲς ἰδεῖν ἄγχι καρποφόροις ἀρούραισιν N. 6.8
- c m. pl., kinsfolk συγγενέσιν παρεκοινᾶθʼ P. 4.133

Number of occurrences in NT: 11
Strong

σνγγενής, -ές (dat. pl., -εῦσιν, Mk 6:4, Lk 2:44, as though from -εύς, v. Swete, Mk., l.c.; Bl., § 8, 6; cf. I Mac 10:89 Aא2 *;) (< σύν, γένος), [in LXX for דּוֹד, דּוֹדָה, מִשְׁפָּחָה ;]

1. congenital, natural, innate.

2. akin to; as subst., a kinsman: Mk 6:4, Lk 1:58 2:44 14:12 21:16, Jo 18:26, Ac 10:24; of tribal kinship, Ro 9:3 16:7, 11, 21.†

SYN.: ἴδιος, οἰκεῖος (q.v.)

pariente

ref. a Helios χαῖρε, Ἥλιε· ... σὺ εἶ ὁ νέος, εὐγενής, ἔγγονος ὁ τοῦ ἁγίου ναοῦ, ὁ συγγενὴς τῇ ἱερᾷ λίμνῃ
te saludo, Helios, tú eres el joven, noble, descendiente del sagrado templo, el pariente del lago sagrado P VII 517

συγγενής συγ-γενής, ές γίγνομαι

- Iborn with, congenital, natural, in-born, Pind., Aesch.; συγγενεῖς μῆνες the months of my natural life, Soph.:—so in adv., συγγενῶς δύστηνος miserable from my birth, Eur.
- IIof the same kin, descent or family with another, akin to him, τινι Hdt., Attic:—absol. akin, cognate, Trag., etc.:—as Subst. a kinsman, relative, τινος of another, Ar., Plat.:—in pl., οἱ συγγενεῖς kinsfolk, kinsmen, Hdt., etc.:— τὸ συγγενές, συγγένεια, Aesch., etc.; εἰ τούτῳ προσήκει Λαΐῳ τι σ. if this man had any connexion with Laius, Soph.
- - 2metaph. akin, cognate, of like kind, Ar., Plat.
- IIIat the Persian court, συγγενής was a title bestowed by the king as a mark of honour (like Cousin), Xen.

Menu

Word wheel

συγγενής

Saved

Recent