φρονηματισμός
φρονηματισμός, presumptuousness, arrogance
φρον-ημᾰτισμός, ὁ,
- presumptuousness, arrogance, Plb(?). Fr. 235, Them. Or. 21.251b.
φρονηματισμός, οῦ (ὁ) [ᾰ] orgueil, présomption, Pol. Fr. gr. 136 ; Thém. 251b.
Étym. φρονηματίζομαι.
φρονηματισμός, ὁ, das Mutig-, Edelmütig-, Großmütigmachen ; aber auch tadelnd, das Hochmütig-, Stolzmachen, Suid.