φροίμιον
φροίμιον, τό, contr. for προοίμιον (q.v.).
φροίμιον, ου (τὸ) prélude, Eschl. Sept. 7 ; d’où commencement, exorde, Eschl. Ag. 829 ; Eur. Ion 753, Ph. 1346 ; Luc. Anach. 19 ; fig. Eschl. Eum. 137, Suppl. 810 ; Eur. H.f. 753.
Étym. contr. de προοίμιον.
φροίμιον, τό, zsgzn = προοίμιον (wie φροῦδος statt πρὸ ὁδοῦ); oft bei Aesch., z.B. φροίμιον χορεύσομαι Ag. 31 ; θεοῖς μὲν ἐξέτεινα φροίμιον τόδε 803, vgl. 1189 ; übh. Anfang, Suppl. 810 ; oft bei Eur.
φροίμιον, ου, τό,
contr. for προοίμιον, as φροῦδος for πρὸ ὁδοῦ.