φροιμιάζομαι
φροιμιάζομαι, φροιμιαστέον, v. προοιμιάζομαι, -αστέον.
φροιμιάζομαι (f. inus., ao. ἐφροιμιασάμην, pf. πεφροιμίασμαι)
1 préluder, faire un prélude, un préambule, un exorde, Eschl. Ag. 1354, etc. ||
2 dire en manière de préambule ou d’exorde : τι, Plut. M. 222c ; Luc. H. conscr. 53, qqe ch. ; θεούς, Eschl. Eum. 20, commencer par invoquer les dieux.
Étym. contr. de προοιμιάζομαι, v. φροίμιον.
φροιμιάζομαι, zsgzn = προοιμιάζομαι, eine Vorrede, ein Vorspiel machen, Aesch. Ag. 1327 ; θεούς, damit den Anfang machen, daß man die Götter anruft, Eum. 20 ; τί φροιμιάζῃ νεοχμόν Eur. I.T. 1162 ; pass. πεφροιμίασται τὰ νῦν εἰρημένα Arist. Pol. 7.4 ; φροιμιαστέον rhet. Alex. 36, 38 ; Plut.
φροιμιάζομαι,
contr. for προιοιμιάζομαι