φυσίαμα
φυσίαμα, a breathing hard, blowing
φῡσί-ᾱμα [ῐ], ατος, τό,
- breathing hard, blowing, ῥέγκουσι δʼ οὐ πλατοῖσι φυσιάμασιν A. Eu. 53.
φυσίαμα, ατος (τὸ) [ῡᾱμ] bruit d’une respiration forte, Eschl. Eum. 53.
Étym. φυσιάω.
φυσίαμα, [ῡσιᾱ], τό, das Blasen, Schnauben, Hauchen, Aesch. Eum. 53.
φυσίαμα
φῡσίᾱμα, ατος, τό,
- a breathing hard, blowing, Aesch. from φῡσιάω