ἀνηκουστέω
ἀνηκουστέω, to be unwilling to hear, to disobey
Could not find ἀνηκουστήσαντές in Logeion dictionaries.
ἀνηκουστήσαντές aorist active participle masculine nominative plural, aorist active participle masculine vocative plural of ἀνηκουστέω
ἀνηκουστ-έω,
- to be unwilling to hear, disobey, c. gen., οὐδʼ ἄρα πατρὸς ἀνηκούστησε Il. 15.236; τῶν πατρὸς λόγων A. Pr. 40; τῶν νόμων Th. 1.84: c. dat., ἀ. τοῖσι στρατηγοῖσι Hdt. 6.14: also abs., 1.115, Aen.Tact. 10.3.
no prestar oído a, desobedecer c. gen.
οὐδ' ἄρα πατρὸς ἀνηκούστησεν Ἀπόλλων
τῶν πατρὸς λόγων
αὐτών (τῶν νόμων)
ἂν οἱ ναῦται τῶν κυβερνητῶν ἀνηκουστῶσι
• c. dat.
τοῖσι στρατηγοῖσι
• abs. Hdt.1.115, Aen.Tact.10.3.
ἀνηκουστέω-ῶ, ne pas entendre, ne pas écouter, désobéir à, gén. Il. 15, 236 ; 16, 676 ; Eschl. Pr. 40 ; Thc. 1, 84 ; dat. Hdt. 6, 14 ; abs. Hdt. 1, 115.
Étym. ἀνήκουστος.
ἀνηκουστέω, nicht hören, nicht gehorchen, τινός, Il. 15.236, 16.676 οὐδʼ ἄρα πατρὸς ἀνηκούστησεν Ἀπόλλων ; λόγων Aesch. Prom. 40 ; Thuc. 1.84 ; Her., der es 7.17 absolut braucht, auch mit dem dat. 6.14 ; Sp.
ἀνηκουστέω
[ἀ-1 + ἀκούω.]
To fail to hearken to, disobey.
With genit.: πατρός Il. 15.236 = Il. 16.676.
ἀνηκουστέω (ἀνήκουστος, ἀκούω): be disobedient, w. genitive. Cf. νηκουστέω. (Il.)
ἀνηκουστέω
from ἀνήκουστος
- to be unwilling to hear, to disobey, c. gen., Il., Aesch., Thuc.; c. dat., Hdt.; absol., Hdt.