ἀνομολογούμενος
ἀνομολογούμενος, not agreeing, inconsistent
ἀνομολογ-ούμενος, η, ον,
- not agreeing, inconsistent, ἵνα μὴ ἀ. ἦ ὁ λόγος Pl. Grg. 495a; ἀ. τοῖς προειρημένοις Arist. APr. 48a21, cf. Chrysipp.Stoic. 3.125.
- 2 not admitted, not granted, τὰ ἀνομολογούμενα συνάγειν Arist. Rh. 1396b28, cf. 1400a15:—Adj., compd. of ἀ- priv. and ὁμολογούμενος; for a Verb ἀνομολογέομαι, disagree with, does not occur. Adv. -νως Gal. 5.470.
I
1 inconsistente
λόγος
• c. dat.
ἀ. τοῖς προειρημένοις
incongruente con lo dicho antes
2 que no es admitido subst.
τὰ ἀ. συνάγειν
τὰ ἀ. σκοπεῖν
II adv. -ως en forma incongruente
τὸ τῇ φύσει ζῇν
ἀν·ομολογούμενος, η, ον,
1 non d’accord, contradictoire avec, dat. Arstt. An. pr. 1, 34, 4 ; abs. Plat. Gorg. 495a ||
2 non convenu, Arstt. Rhet. 2, 22, 15.
Étym. ἀν-, part. prés. pass. d’ὁμολογέω, au sens d’un adj.
ἀνομολογούμενος, nicht übereinstimmend, abweichend, Plat. Gorg. 495a, Schol. ἀσύμφωνος ; worüber man verschiedener Meinung ist, Arist. rhet. 2.22.
ἀνομολογούμενος
- not agreeing, inconsistent, Plat.