ἀνομόλογος
ἀνομόλογος, not agreeing
ἀνομόλογ-ος, ον,
- not agreeing, incongruous, S.E. M. 8.331, cf. Harp. s.v. ἀσυνθετώτατον, Apollon.Cit. 3: c. dat., Alex.Aphr. in Top. 548.17. Adv. -γως Porph. Abst. 2.40.
1 incongruente
λήμματα
ἀνομόλογον καὶ ἀσύμφωνον
• subst.
τὸ περὶ τὴν τάξιν ἀ.
τὰ ἀ.
• c. dat.
τινὰ ... ἀνομόλογα τῷ κειμένῳ
2 adv. -ως en forma incongruente
ἀ. ... γίγνεσθαι
ἀν·ομόλογος, ος, ον, non d’accord, contradictoire, Sext. M. 8, 331.
Étym. ἀν-, ὁ.
ἀνομόλογος, nicht übereinstimmend, Sp.
ἀνομόλογος
- not agreeing .