ἅλς

ἅλς, ἅλς, salt, grain of salt

ἅλς2, ἅλς, (poetic) sea

Could not find ἅλαδʼ in Logeion dictionaries.

ἅλαδʼ Adverb of ἅλς2

See ἅλαδʼ in Morpho

ἅλς (A), ἁλός [ᾰ], ὁ: dat. pl. ἅλασιν (v. infr.):—

salt, πάσσε δʼ ἁλὸς θείοιο Il. 9.214, cf. Od. 17.455; ἁλὸς μέταλλον a salt-mine, Hdt. 4.185; ἁλὸς χόνδροι lumps of rock-salt, ib. 181: sg. also Ar. Ach. 835, Philyll. 28, Axionic. 8: more freq. in pl., Od. 11.123, Hdt. 4.53, al., etc.:—prov. phrases: οὐ σύ γʼ ἂν . . σῷ ἐπιστάτη οὐδʼ ἅλα δοίης Od. 17.455; φῄς μοι πάντα δόμεν· τάχα δʼ . . οὐδʼ ἅλα δοίης Theoc. 27.61; ἅλας συναναλῶσαι, i.e. to be bound by ties of hospitality, Arist. EN 1156b27; τῶν ἁλῶν συγκατεδηδοκέναι μέδιμνον to have eaten a bushel of salt together, i.e. to be old friends, Com.Adesp. 176; οἱ περὶ ἅλα καὶ κύαμον, of friends, Plu. QConv. 2.684e, cf. Arist. EE 1238a3; ὅρκον μέγαν, ἅλας τε καὶ τράπεζαν Archil. 96; ποῦ ἅλες; ποῦ τράπεζαι; D. 19.189; τοὺς ἅλας παραβαίνειν ib. 191; τοὺς τῆς πόλεως ἅλας περὶ πλείονος ποιήσασθαι τῆς ξενικῆς τραπέζης Aeschin. 3.224; ἁλῶν δὲ φόρτος ἔνθεν ἦλθεν, ἔνθʼ ἔβη ‘light come, light go’, Zen. 2.20; ἅλασιν ὕει, of great abundance, Suid.
- - 2 in pl. of medical preparations, Dsc. 5.109.
- II brine, Call. Fr. 50.
- III ἃ. ἀμμωνιακός rock-salt, PLond. 1.78.90.
- - 2 ἃ. Ἰνδικός sugar, Archig. ap. Paul.Aeg. 2.53.
- IV ἅλες, οἱ, metaph., like Lat. sales, wit, possible but unlikely in Pl. Smp. 177b, Ep.Col. 4.6; certain in Plu. Comp. Arist. Men. 2.854c; ἅλες called “χάριτες” QConv. ib. 685a. (Cf. sq.)

ἅλς (B), ἁλός [ᾰ], ἡ (ἁλὸς πολιοῖο Il. 20.229),

sea (generally of shallow water near shore), εἰς ἅλα δῖαν Il. 1.141; χεῖρας νιψάμενος πολιῆς ἁλός in sea-water, Od. 2.261; ἢ ἁλὸς ἢ ἐπὶ γῆς 12.27: sts. pleonast. πόντος ἁλός Il. 21.59, Thgn. 10; ἁλὸς πελάγη or πέλαγος, Od. 5.335, h.Ap. 73, E. Tr. 88; πελαγίαν ἅλα A. Pers. 427; παρʼ ἁλμυρὰν ἅλα E. Ba. 17; in pl. (with a pun on ἅλς A), Ar. Ach. 760.—Poet. word: nom. only Emp. 56. (Cf. Lat. sal: both masc. and fem. are from the same root.)

A ἡ ἅλς (masc. ἁλὸς πολιοῖο Il.20.229, Od.9.132)

1 el, la mar θῖν' ἔφ' ἁλὸς πολιῆς Il.1.350, 13.682, πολιᾶς ἁλός Pi.O.1.71, P.2.68, ἅ. πορφυρέη Il.16.391, cf. Alcm.89.5, γλαυκᾶς ἁλός Theoc.16.61, παρὰ θῖν' ἁλὸς ἀτρυγέτοιο Il.1.316, Hippon.121.4, ἁλμυρὰν ἅλα E.Ba.17, εἰς ἅλα δῖαν Il.1.141, Od.4.577, cf. Hes.Th.791, ζυγὸν ἐς ἅλα βάλλῃ Orác. en Hdt.8.20, ἐς ἅλα στίζουσα πνοιά Simon.95, εἰς ἅλα δερκομένα Theoc.6.11, cf. 8.56

• ἅλα ναιέμεν Il.15.190, cf. E.Hel.1584, ἢ ἁλὸς ἢ ἐπὶ γῆς ἀλγήσετε Od.12.27, cf. Lyc.1245, ἁλὸς ἵπποι de las naves Od.4.708

• Κᾶρες ἁλὸς ταμίαι los carios, banqueros del mar Critias B 2.12

• Ἰονία Pi.N.7.65, Ἀτλαντική E.Fr.145.2, σύμπλουν πολλῆς ἁλός compañero de larga navegación, IG 12(2).458 (Mitilene I/II a.C.).

2 en gen. dependiendo de otra palabra que significaba ‘extensión’, ‘paso’, ‘camino’ pero que luego ha significado ‘mar’ por lo tanto tiende a traducirse como el agua salada πόντος ἁλός Il.21.59, Thgn.10, πόροι ἁλός Od.12.259, ἁλὸς ἐν πελάγεσσι Od.5.335, h.Ap.73, Archil.4, πελάγει διδύμας ἁλός del Bósforo, S.Ant.966, cf. E.Tr.88

• c. adj. πελαγίαν ἅλα A.Pers.427, οἶδ]μα ποντίας ἁλός A.Fr.449.6; v. tb. s.u. ἅλαδε.

B ὁ ἅλς, οἱ ἅλες

1 sal común

a) como condimento πάσσε δ' ἁλὸς θείοιο Il.9.214, ἅλεσσι μεμιγμένον εἶδαρ Od.11.123, 23.270, σεαυτὸν ἁλὶ πάσεις ἀλείφων Crates Com.14.10 (cj.), τοῖς ἁλσί γε παστέα ταυτί Ar.Pax 1074, ἅλας οὐν φέρεις; (jugando c. el sent. A 1) Ar.Ach.760, con mostaza νάπυι καὶ ἁλσὶν κεχρειμένος IG 4².126.18, cf. 21 (II a.C.), en una dieta elemental de pan y sal παίειν ἐφ' ἁλὶ τὰν μᾶδδαν Ar.Ach.835, cf. Pl.R.372c, Aesop.51.3, en el ayuno Const.App.5.18.1, obtenida por evaporación en salinas ἅλς ἐπάγη ῥιπῇσιν ἑωσμένος ἠελίοιο Emp.B 56, ἅλες ... πήγνυνται Hdt.4.53, cf. 7.30

• op. νίτρον, λίτρον Pl.Ti.60e, Arist.Mete.383^b20;

b) otros usos: para conservar ἐν ἁλσί, ἐν ἁλί en salazón, en sal o salmuera κρέας Hp.Vict.3.79, de una aceituna εἰν ἁλὶ νήχεσθαι Call.Fr.248.2, cf. Nonn.D.17.55

• en preparaciones médicas, Hp.Acut.21, ἐν ἁλσὶν ἡ ποίησις la preparación es en sal Thphr.Od.35, cf. 50, Dsc.5.109, Ael.Ep.10, para abonar la tierra, Thphr.CP 1.17.1, cf. LXX 4Re.2.20;

c) utilizada en los cultos de Oriente πᾶν δῶρον θυσίας ὑμῶν ἁλὶ ἁλισθήσεται LXX Le.2.13, λίβανον καθαρὸν καὶ ἅλα LXX Le.24.7

• interpretado alegóricamente, Cyr.Al.M.68.840A, 841A, Thdt.M.80.305B

• en fórmulas gnósticas, Hippol.Haer.9.15, en la magia, Hippol.Haer.4.28

• considerada de antiguo θεοφιλὲς σῶμα y una de las γῆς εἴδη Pl.Ti.60e, cf. Arist.Sens.441^b4 (y 1 a);

d) sobre la que pesa un impuesto ἀφίημι ... τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τῶν φόρων καὶ τῆς τιμῆς τοῦ ἁλός LXX 1Ma.10.29, cf. PLond.1905, OStras.5 (III a.C.), PFay.192 (II a.C.);

e) objeto de comercio ἐμβαλοῦ εἰς τὸ πλοῖον ἅλας PHib.152 (III a.C.), ἁλὸ(ς) καμὴλ(ους) δ cuatro camellos cargados de sal, PAmh.77.52 (II a.C.).

2 otros tipos de sal

a) esp. sal gema ἁλός τε μέταλλονmina o cantera de sal gema en el Norte de África, Hdt.4.185, cf. 181, ἅλες ὀρυκτοί Arist.Mir.844^b12, οἱ ὀρυκτοὶ καὶ οἱ θαλάττιοι Gal.12.372, κολωνός τε ἁλός Hdt.4.182, como resultado la ira de Dios ἐγένετο στήλη ἁλός de la mujer de Lot, LXX Ge.19.26;

b) sales unidas al asfalto y petróleo ἄσφαλτον καὶ ἅλας καὶ ἔλαιον ἀρύσσονται ἐξ αὐτοῦ (φρέατος) sacan de él (del pozo) asfalto, sales y petróleo Hdt.6.119, cf. Arist.Pr.933^a20, ἡ θάλασσα τῶν ἁλῶν el mar de la sal, el Mar Muerto LXX Ge.14.3;

c) ἅλες αἰγύπτιοι alumbre Hp.Mul.1.78 (p.188)

• ἅμμωνιακός PLond.1.p.78.90.

3 ἃλς Ἰνδικός azúcar Archig. en Paul.Aeg.2.53.

II fig.

1 sal como cosa sin valor οὐδ' ἅλα δοίης Od.17.455, Theoc.27.61.

2 esp. como símbolo del compromiso de hospitalidad o amistad ὅρκον ... μέγαν, ἅλας τε καὶ τράπεζαν Archil.34.2, τοὺς ἅλας παρέβαινον D.19.191, cf. 189, τοὺς τῆς πόλεως ἅλας περὶ πλείονος ποιήσασθαι τῆς ξενικῆς τραπέζης tener los compromisos con la ciudad en más que los de la hospitalidad Aeschin.3.224, μεταδοὺς ἁλῶν καὶ τραπέζης Plu.2.295c cf. Mitteis Chr.1.11.57 (II a.C.), κοινωνήσαντες ἁλῶν καὶ τραπέζης Origenes Cels.2.21

• prov. ὁ μέδιμνος τῶν ἁλῶν el medimno de sal (que nos hemos comido) e.d. lo amigos que somos, Com.Adesp.176K., Arist.EE 1238^a3, οἱ περὶ ἄλα καὶ κύαμον viejos amigos Plu.2.684e

• en lit. judeo-crist. como símbolo del pacto entre Dios y su pueblo διαθήκη ἁλὸς αἰωνίου ἐστιν LXX Nu.18.19, Le.2.13, interpretado alegóricamente οἱ ἅλες ... τρόπον τινα ἀθανατίζοντες (τὰ σώματα) Ph.2.255.

3 como símbolo de virtud o perfección ἔχετε ἐν αὐτοῖς ἅλα Eu.Marc.9.50, de los cristianos εἰ γὰρ φῶς ἐσμεν ... καὶ ἅλες Chrys.M.61.208 (var.), los apóstoles, Chrys.M.57.231

4 de obras literarias ingenio, cosas ingeniosas βιβλίῳ ἀνδρὸς σοφοῦ, ἐν ᾧ ἐνῆσαν ἅλες ἔπαινον θαυμάσιον ἔχοντες πρὸς ὠφελίαν Pl.Smp.177b, τῶν ... τοὺς βομβυλιοὺς καὶ τοὺς ἅλας ... βουληθέντων ἐπαινεῖν Isoc.10.12

• sal, salero, gracia, chispa, chiste αἱ Μενάνδρου κωμῳδίαι ἀφθόνων ἁλῶν καὶ ἱερῶν μετέχουσιν Plu.2.854c, cf. 685a

• gracia divina ἅ. τοῦ πνεύματος Mac.Aeg.M.34.453D.

C ἅλα· τὰς τῶν ὀνύχων ὀξύτητας Phot.p.69R., AB 374.
•De la raíz ide. *sal- que en numerosas lenguas de la familia da las palabras para designar la sal y/o el mar. Aparece como palabra rad. o provista de un suf. -i (arm. al, let. sāls, aesl. salĭ, gr. ἁλι-). En lat. presenta sāl (masc.) y sale (neutr.). En diversas lenguas hay tb. un alarg. -d: cf. gót. salt.

ἅλς ¹, ἁλός, ἡ, Meer, oft bei Hom., aber nur in cass. obliqq., πολυβενθέος Od. 4.406, βαθείης Il. 13.44, μαρμαρέην 14.273, πορφυρέην 16.391 ; πολιῆς 12.284, πολιοῖο Od. 5.410, 9.132, Il. 20.229, Scholl. Ariston. σημειοῦνταί τινες, ὅτι ἁλὸς πολιοῖο ἔφη, mascul. adjekt. beim subst. fem. homerisch ; ἁλὸς ἀτρυγέτοιο Il. 1.316 ; ἅλα δῖαν 1.141, auch Zeus sagt ἅλα δῖαν Il. 15.161, 223, Scholl. Ariston. 161 ἡ διπλῆ, ὅτι ἀφʼ ἑαυτοῦ ὁ Ζεὺς τὴν θάλασσαν δῖαν εἴρηκεν, vs. 15 ἡ διπλῆ, ὅτι ἀφʼ ἑαυτοῦ ὁ Ζεὺς δῖον τὸν Ἕκτορα καὶ ἑξῆς τὴν θάλασσαν »ἢ εἰς ἅλα δῖαν (161)«, πρὸς τὸ μὴ ὑποπτεύειν τὰ ἐν Ὀδυσσείᾳ (1.65) »πῶς ἂν ἔπειτʼ Ὀδυσῆος ἐγὼ θείοιο λαθοίμην« ; für ἐξ ἁλός v.l. ἔξαλος Od. 11.134, 23.281, s. Scholl. (11.134 aus Ariston., 23.281 aus Didym.), vgl. ἐξ ἁλός Il. 20.14, Od. 5.422 ; Il. 21.59 πόντος ἁλὸς πολιῆς, Theogn. 10 γήθησεν δὲ βαθὺς πόντος ἁλὸς πολιῆς ; Od. 5.335 ἁλὸς ἐν πελάγεσσι ; 12.27 ἢ ἁλὸς ἢ ἐπὶ γῆς, auf dem Wasser oder auf dem Lande ; die Schiffe ἁλὸς ἵπποι Od. 4.708 ; – oft Pind., Tragg., πελαγία ἅλς Aesch. Pers. 427 ; selten in Prosa.

ἅλς ², ἁλός (entst. aus *σάλς ; sal), ὁ, Salz, gew. plural., Hom. Il. 9.214 πάσσε δʼ ἁλὸς θείοιο, gen. partit., streute des Salzes, etwas Salz, Od. 17.455 οὐ σύ γʼ ἂν ἐξ οἴκου σῷ ἐπιστάτῃ οὐδʼ ἅλα δοίης, v.l. οὔδαλα, Scholl. οὐδʼ ἅλα : οὕτως Ἀρίσταρχος ἀνέγνωκε, καὶ ἀπέδωκε τοὺς ἅλας. ὁ δὲ Καλλίστρατος οὔδαλα, τὰ κόπρια, παρὰ τὸ ἐν τῷ οὐδῷ κεῖσθαι ; vgl. Theocrit. Id. 27.59 φῄς μοι πάντα δόμεν· τάχα δʼ ὕστερον οὐδʼ ἅλα δοίης ; Od. 11.123, 23.270 οὐδέ θʼ ἅλεσσι μεμιγμένον εἶδαρ ἔδουσιν ; – sing. Her. 4.181, ὁ ἅλς 185, plur. 4.53, 5.119. – Salz war Symbol der Gastfreundschaft, dah. ἁλῶν κοινωνεῖν, Gastfreunde sein, Dem. Mid. 118, wo jetzt λαλῶν steht ; ποῦ ἅλες ; ποῦ τράπεζαι ; wo ist die Gastfreundschaft hin ? Dem. 19.189 ; τοὺς ἅλας καὶ τὰς σπονδὰς παραβαίνειν 191 ; s. Zenob. 1.62 ; ἅλας συναναλῶσαι Arist. Eth. Nic. 8.8 ; und wie wir sagen, τῶν ἁλῶν συγκατεδηδοκέναι μέδιμνον Plut. am. mult. p. 290 ; Archiloch. hat diese Vrbdg zuerst, s. Jacobs Anth. p. 241 ; sprichwörtl. ἅλας ἄγων καθεύδεις Zenob. 1.23 ; ἁλῶν δὲ φόρτος ἔνθεν ἦλθεν ἔνθʼ ἔβη, wie gewonnen, so zerronnen, 2.20. – Salzlake Call. frg. 5 ; Nonn. D. 17.55 ; – ἅλες Salzwerke Dion.Hal. 2.55. – Uebertr., witzige, beißende Reden, Plut. Symp. 5.10 ; Ath. IX.366c.

…τοιοῦτοι. ἔτι δὲ προσδεῖται χρόνου καὶ συνηθείας · κατὰ τὴν παροιμίαν γὰρ οὐκ ἔστιν εἰδῆσαι ἀλλήλους πρὶν τοὺς λεγομένους ἅλας συναναλῶσαι · οὐδʼ ἀποδέξασθαι δὴ πρότερον οὐδʼ εἶναι φίλους, πρὶν ἂν ἑκάτερος ἑκατέρῳ φανῇ φιλητὸς καὶ πιστευθῇ. οἱ…

Aristotle, Nicomachean Ethics
…ἔρχεσθαι δὴ ἔπειτα λαβὼν ἐυῆρες ἐρετμόν, εἰς ὅ κε τοὺς ἀφίκηαι οἳ οὐκ ἴσασι θάλασσαν ἀνέρες, οὐδέ θʼ ἅλεσσι μεμιγμένον εἶδαρ ἔδουσιν · οὐδʼ ἄρα τοί γʼ ἴσασι νέας φοινικοπαρῄους οὐδʼ ἐυήρεʼ ἐρετμά, τά τε πτερὰ νηυσὶ πέλονται…

Homer, Odyssey
…, ἐν χείρεσσιν ἔχοντʼ εὐῆρες ἐρετμόν, εἰς ὅ κε τοὺς ἀφίκωμαι οἳ οὐκ ἴσασι θάλασσαν ἀνέρες, οὐδέ θʼ ἅλεσσι μεμιγμένον εἶδαρ ἔδουσιν · οὐδʼ ἄρα τοί γʼ ἴσασι νέας φοινικοπαρῄους, οὐδʼ εὐήρεʼ ἐρετμά, τά τε πτερὰ νηυσὶ…

Homer, Odyssey
…χρὴ τέγξαντα ἐπιπεταννύναι τῇσι ἐσχάρῃσι μέσφι ἡμέρης τρίτης · ἢν δὲ βαθεῖαι ἔωσι αἱ ἐσχάραι, πράσου χρὴ κόμην ξὺν ἁλὶ τρίψαντα ἠδὲ ἐς ὀθόνην ἐγχρίσαντα τιθέναι · τῇ δὲ τρίτῃ κηρωτὴν ἐκ ῥοδίνου ἐπὶ τοῖσι ἐπιπολαίοισι, ἢ φᾳκὸν ξὺν…

Aretaeus, Treatment of Chronic Diseases
…μὲν ἐλαίου καὶ γῆς καθαρτικὸν γένος λίτρον, τὸ δʼ εὐάρμοστον ἐν ταῖς κοινωνίαις ταῖς περὶ τὴν τοῦ στόματος αἴσθησιν ἁλῶν κατὰ λόγον νόμου θεοφιλὲς σῶμα ἐγένετο. τὰ δὲ κοινὰ ἐξ ἀμφοῖν ὕδατι μὲν οὐ λυτά, πυρὶ δέ ,…

Plato, Timaeus
…, ποιεῖς τοὺς ἄνδρας ἑστιωμένους. ἀληθῆ, ἦν δʼ ἐγώ, λέγεις. ἐπελαθόμην ὅτι καὶ ὄψον ἕξουσιν, ἅλας τε δῆλον ὅτι καὶ ἐλάας καὶ τυρόν, καὶ βολβοὺς καὶ λάχανά γε, οἷα δὴ ἐν ἀγροῖς ἑψήματα ,…

Plato, Republic
…ἔφη. καὶ τὸν μέν γε οὐδʼ ἂν σμικρὸν ἐάσειεν ἐμβαλεῖν · ἡμᾶς δέ, κἂν εἰ βουλοίμεθα δραξάμενοι τῶν ἁλῶν, ἐῴη ἂν ἐμβαλεῖν. πῶς γὰρ οὔ ; τί δʼ εἰ τοὺς ὀφθαλμοὺς ὁ ὑὸς αὐτοῦ ἀσθενοῖ, ἆρα…

Plato, Lysis
…Πρόδικος καὶ τοῦτο μὲν ἧττον καὶ θαυμαστόν, ἀλλʼ ἔγωγε ἤδη τινὶ ἐνέτυχον βιβλίῳ ἀνδρὸς σοφοῦ, ἐν ᾧ ἐνῆσαν ἅλες ἔπαινον θαυμάσιον ἔχοντες πρὸς ὠφελίαν, καὶ ἄλλα τοιαῦτα συχνὰ ἴδοις ἂν ἐγκεκωμιασμένα τὸ οὖν τοιούτων μὲν πέρι πολλὴν σπουδὴν…

Plato, Symposium
…· καὶ αὔξην καὶ νεότητα ταὐτόν. ὑγίειαν τὴν τοῦ εἴδους διαμονήν, νόσον τὴν τούτου φθοράν. περὶ τῶν ἁλῶν, ὅτι δεῖ παρατίθεσθαι πρὸς ὑπόμνησιν τοῦ δικαίου · οἱ γὰρ ἅλες πᾶν σῴζουσιν ὅ τι ἂν παραλάβωσι καὶ γεγόνασιν…

Diogenes Laertius, Lives of Eminent Philosophers
…ἐν μεθορίοις πηγνυμένων ἐξ ὕδατος ῥέοντος ὑπὸ ἄγκει τινὶ τοῦ ἔαρος · ἀρυσαμένοις γὰρ καὶ ἀποθεῖσιν ἡμέρας πέντε ἐξεπήγνυντο οἱ ἅλες. συνέκειτο δὲ παρὰ μέρος χρῆσθαι τῷ ἁλοπηγίῳ, παραβαίνοντες δὲ τὰ συγκείμενα ἐπολέμουν · καταστρεψάμενοι δέ ποτε οἱ Αὐταριᾶται…

Strabo, Geography

Menu

Word wheel

ἅλς

Saved

Recent