Ἀθαμαντικός

1 μῆον ἀθαμαντικόν meo, hinojo ursino, Meum athamanticum Jacq., μῆον τὸ καλούμενον Ἀ. Dsc.1.3, (meum) duo genera eius; nobilius Athamanticum uel Athamanicum Plin.l.c., cf. Damocr. en Gal.14.117, Philagr.29.28.

2 subst. ἡ ἀ. atamántica otro n. de la tapsia θαψία μεγάλη ἤτοι ἀ. Gloss.Bot.Gr.389.11.