ἐπικρατής
ἐπικρατής, master of
Could not find ἐπικρατεστέρους in Logeion dictionaries.
ἐπικρατεστέρους masculine accusative plural comparative of ἐπικρατής
ἐπικρᾰτ-ής, ές,
- master of a thing: only Comp. -έστερος, τῇ μάχῃ superior in . ., Th. 6.88; -έστερός τινος γενόμενος having the upper hand of . ., D.C. 55.30; τὸ -έστερον φέρειν Memn. 34.3; κατὰ τὸ -έστερον with success, D.S. 37.2.—Hom. only in Adv. -τέως with overwhelming might, impetuously, Il. 16.67, 81, 23.863 (never in Od.); so Hes. Sc. 321, A.R. 1.367, etc.
ἐπι·κρατής [ᾰ] (seul. cp. ἐπικρατέστερος) qui l’emporte : τῇ μάχῃ, Thc. 6, 88, dans le combat ; τινος, DC. 53, 30, sur qqn ou sur qqe ch. ; κατὰ τὸ ἐπικρατέστερον, DS. Exc. p. 539, avec succès.
Étym. ἐπί, κρατός.
ἐπικρατής, ές, Etwas in seiner Gewalt habend, mächtig, siegreich, nur im Kompar., ἐπικρατέστεροι τῇ μάχῃ ἐγένοντο Thuc. 6.88 ; Sp., wie DC. ὅσα τῆς βουλῆς ἐπικρατέστεροι ἦσαν 36.26 ; διεπολέμησαν κατὰ τὸ ἐπικρατέστερον DS, siegreich.
• Adv. ἐπικρατέως , z.B. ἔμπεσʼ ἐπικρ., mit Uebermacht, gewaltsam, ungestüm, Il. 16.81, 23.863 ; πάλλεν Hes. Sc. 521 ; sp.D., wie Ap.Rh.1.367.
• Adv. ἐπικρατέως , z.B. ἔμπεσʼ ἐπικρ., mit Uebermacht, gewaltsam, ungestüm, Il. 16.81, 23.863 ; πάλλεν Hes. Sc. 521 ; sp.D., wie Ap.Rh.1.367.
ἐπικρατής
ἐπι-κρᾰτής, ές
κράτος
- master of a thing: only in comp., ἐπικρατέστερος superior, Thuc.:—adv., ἐπικρατέως, with overwhelming might, impetuously, Il., Hes.