ἵκω

ἵκω [v. sub fin.], chiefly Ep., Lyr., and Dor., never in Hdt. or Trag. (in A. Supp. 176 Pors. restored ἥκετε); cf. ἱκάνω, ἱκνέομαι; Dor., Arc. ἵκω IG 4.329 (Corinth), 952.16 (Epid.), Schwyzer 323C 37 (Delph.), IG 5(2).3.12 (Tegea), written εἵκω in Epich. 35.13 codd., but ἵκει correctly in Ar. Lys. 87; 3 pl. ἵκαντι,= ἥκουσιν, Hsch. (cf. παρίκω): impf. ἷκον Il. 1.317: poet. fut. inf. ἱξέμεν Pi. Pae. 6.116; Dor. fut. ἱξῶ Megar. in Ar. Ach. 742: Ep. aor. ἷξον (v. infr.); also aor. 1 ἷξα Q.S. 12.461 (v.l.): for ἵξομαι, ἷγμαι, v. ἱκνέομαι:—

• come, of persons, ἐς δόμον ἵκει Od. 18.353; ἷξεν δʼ ἐς Πριάμοιο Il. 24.160, cf. 122; εἰ δέ κεν οἴκαδʼ ἵκωμι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν 9.414; ἐς Ῥόδον ἷξεν ἀλώμενος 2.667; ἐπὶ Θρῃκῶν . . τέλος ἷξον ἰόντες 10.470; ἷξε δʼ ἐπʼ ἐσχατιήν 20.328; ποταμοῖο κατὰ στόμα . . ἷξε νέων Od. 5.442: in Hom. freq. c. acc., come to, δόμον Il. 18.406, etc.; Μαλειάων ὄρος Od. 3.288; εἰ Θεμίστιον ἵκεις ὥστʼ ἀείδειν Pi. N. 5.50, cf. O. 5.9; αἴ κʼ αὐτὸς ἵκη, ἀνελέσθω prob. in IG 5(2).159.2 (Class.Phil. 20.134).
• • • 2 of things, Φρυγίην . . κτήματα περνάμενʼ ἵκει come or are brought to . ., Il. 18.292; also ὁπότε χρόνος ἷξε δικασπόλος Maiist. 52.
    • 3 attain to, reach, κνίση δʼ οὐρανὸν ἷκεν Il. 1.317, cf. 2.153, 14.60; αἴγλη διʼ αἰθέρος οὐρανὸν ἷκε 2.458; ὀρυμαγδὸς . . οὐρανὸν ἷκε διʼ αἰθέρος 17.425; κλέος οὐρανὸν ἵκει Od. 9.20; ὕβρις τε βίη τε . . οὐρανὸν ἵκει 15.329; Ἰθάκης γε καὶ ἐς Τροίην ὄνομʼ ἵκει 13.248; ἵκῃ τʼ ἐς ἄκρον ἀνδρείας Simon. 58.6.
    • 4 of sufferings, feelings, etc., ὅτε κέν τινα . . χόλος ἵκοι come upon him, Il. 9.525; τοι πινυτὴ φρένας ἵκει Od. 20.228; χρειὼ ἵκει τινά 2.28, 5.189: abs., χρειὼ τόσον ἵκει Il. 10.142. [In ἵκω, ῑ always; in ἱκάνω, and the unaugmented moods of ἱκόμην, ῐ always.—ἵκοντʼ is prob. for ἵκοντο [ῐ] in Pi. P. 2.36.] (Prob. cogn. with ἥκω.)

ἵκω, die Stammform von ἱκνέομαι, bei welchem die Medialformen ἵξομαι, ἱκόμην, ἱγμαι aufgeführt sind, s. auch ἱκάνω u. ἥκω,
kommen, an ein Ziel gelangen,
   a) zunächst von Menschen ; der Ort od. die Person, zu der man kommt, steht im acc. dabei, εἰ δὲ Θεμίστιον ἵκεις Pind. N. 5.50 ; selten mit praepos., Πέλοπος παρὰ σταθμῶν Cl. 5.10, ποτὶ κοῖτον P. 2.36 ; bes. als Schutzsuchender, Hilfeflehender, ἱκέτης, zu Einem kommen, vgl. ἱκνέομαι u. ἱκάνω.
   b) von leblosen Dingen, häufig, wie von dem aufsteigenden Rauche, Fettdampfe, κνίσση δʼ οὐρανὸν ἷκεν Il. 1.317, vom Schall, ἀϋτὴ δʼ οὐρανὸν ἵκει 14.60, 17.425, ähnlich ὕβρις τε βίη τε σιδήρεον οὐρανὸν ἵκει Od. 15.329, Frevel u. Gewalttat steigen bis an den Himmel ; vom Lichte, αἴγλη διʼ αἰθέρος οὐρανὸν ἷκε Il. 2.458, σέλας 8.509 ; – von Schiffen, Od. 9.128, 12.60 ; von Gütern u. Schätzen, die wohin gebracht werden, πολλὰ δὲ δὴ Φρυγίην κτήματα ἵκει Il. 18.292, wie auch wir sagen : sie kommen od. gehen nach Phyrygien. - Von Gemütsbewegun gen, ὅτε κέν τινʼ ἐπιζάφελος χόλος ἵκοι Il. 9.525, vgl. 17.399 ; τίνα χρειὼ τόσον ἵκει, wen trifft eine solche Not, Od. 2.28 ; auch τοὶ πινυτὴ φρένας ἵκει, 20.228, du bist verständig. – Hom. hat einen eigentümlichen aor. ἷξον, Il. 5.773, 10.470 u. öfter, in denselben Vrbdgn, ἐς Ῥόδον ἷξεν 2.667 ; ἷξες H.h. 1.223 ; Sp. Ep. auch ἷξα, Qu.Sm. 12.461 ; dor. fut. ἱξῶ, Ar. Ach. 742.
[Ι findet sich nur Il. 9.414 in οἴκαδʼ ἵκωμι kurz u. Pind. P. 2.36, wo man ἱκόντα für den aor.2 erkl., wenn nicht mit Böckh ἑκόντα zu lesen.]

ἵκω

[cf. ἱκάνω, ἱκνέομαι.]

Subj. ἵκωμι Il. 9.414 (v.l. ἵκωμι).

3 dual impf. ἱ̆κέτην Od. 2.152 (v.l. ἰδέτην).

3 sing. aor. ἷξε Il. 2.667, Il. 6.172, Il. 11.807, Il. 20.320, 328, Il. 22.462, Il. 24.122, 160: Od. 3.288, Od. 5.442.

3 pl. ἷξον Il. 5.773, Il. 10.470, Il. 14.433, Il. 21.1, Il. 23.38, Il. 24.692: Od. 3.5, 31, 495, Od. 4.1, Od. 5.194.

• • 1

    To go, proceed, take one’s way: εἴ κεν οἴκαδʼ ἵκωμι Il. 9.414.

    With ἐς, of birds, app., to fly (or seem to fly) for: ἐς δʼ ἱκέτην πάντων κεφαλάς Od. 2.152.

  • 2
  • • a

      To be in the condition of having come to, arrived at, reached, to find oneself at, be at, a specified place (in aor., in sense arrived at, reached, found himself at): ἷξεν ὅθι . . . Il. 20.320.

      With advbl. acc. defining the action of the vb.: δεῦρο τόδʼ ἵκω (have come as you see) Od. 17.444.

    • b

      With preps.

    • • α

        ἐπί: ἐπὶ Θρῃκῶν τέλος Il. 10.470. Cf. Il. 20.328.

      • β

        ἐς:ἐς Ῥόδον Il. 2.667. Cf. Il. 24.122, 160: Od. 3.31, 495, Od. 4.353.

      • γ

        κατά Il. 11.807: Od. 5.442.

    • c

      With acc. of the place: ἡμέτερον δόμον Il. 18.406. Cf. Il. 5.773, Il. 6.172, Il. 14.433 = Il. 21.1 = Il. 24.692, Il. 22.462, Il. 23.38: Od. 3.5, 288, Od. 4.1, Od. 5.194.

      Sim. of merchandise: πολλὰ φρυγίην κτήματα περνάμενʼ ἵκει Il. 18.292.

  • 3

    To extend to, reach.

  • • a

      With εἰς, ἐς: ὥς κε σέλας εἰς οὐρανὸν ἵκῃ Il. 8.509. Cf. Od. 13.248.

    • b

      With acc. κνίση οὐρανὸν ἷκεν Il. 1.317. Cf. Il. 2.153, 458, Il. 8.192, Il. 12.338, Il. 14.60, Il. 17.425, Il. 19.362: Od. 9.20, Od. 15.329 = Od. 17.565.

  • 4

    Of a mental state, to have come upon or seized, affect: ὅτε κέν τινα χόλος ἵκοι Il. 9.525. Cf. Il. 17.399.

    Sim. of need: τίνα χρειὼ τόσον ἵκει; Od. 2.28. Cf. Il. 10.142: Od. 5.189.

    Of a mental quality, to have come to, show itself in: πινυτή τοι φρένας ἵκει Od. 20.228.

ἵ¯κω (ἵκεις, -ει; ἵκων, -οντι: fut. ἱξέμεν: impf. ἷκε(ν).)

• 1come Ψαύμιος γὰρ ἵκει ὀχέων (sc. ?κῶμος) O. 4.10 ἵκων δʼ παρʼ εὐηράτων σταθμῶν O. 5.9 ἶκεν δὲ Μιδέαθεν O. 10.66 ἀλλʼ ὥτε παῖς ἐξ ἀλόχου πατρὶ ποθεινὸς ἵκοντι νεότατος τὸ πάλιν ἤδη O. 10.87 [P. 2.36 v. ἱκνέομαι.] ταχέως δʼ Ἄδματος ἷκεν καὶ Μέλαμπος P. 4.126 θάνεν μὲν αὐτὸς ἥρως Ἀτρείδας ἵκων χρόνῳ κλυταῖς ἐν Ἀμύκλαις (i. e. when he returned) P. 11.32 εἰ δὲ Θεμίστιον ἵκεις ὥστʼ ἀείδειν, μηκέτι ῥίγει N. 5.50 ὤμοσε γὰρ θεός μή μιν εὔφρονʼ ἐς οἶκον μήτʼ ἐπὶ γῆρας ἱξέμεν βίου Pae. 6.116 ]ον ἷκε συγγόνους τρεῖς πʼ[ (Schr.: εἷκε Π.) fr. 140. 70 (44).

ἵκω , subj. ἵκωμι, ipf. ἷκε, aor. ἷξον: come (to), reach; ἵκω is the stem-form answering to ἱκάνω and ἱκνέομαι, and has the same applications and constructions as those verbs; πινυτὴ φρένας ἵκει, ‘informs,’ Od. 20.228.

ἵκω .ἵ_κω, v. sub ἱκνέομαι

• • • 1to come to, reach, c. acc. or with a prep., ἵκειν ἐς πατρίδα, ἵκειν κατὰ νῆας or ἵκειν δόμον, Τροίην, κλισίην Hom.
    • 2of sufferings, feelings, etc., ὅτε κέν τινα χόλος ἵκοι whenever anger come upon him, Il.; χρειὼ ἵκει με necessity is upon me, Od.