conclamo
conclamo, to cry out together, shout, make acclaim
Frieze-Dennison Vergil
Could not find conclamatissimo in Logeion dictionaries.
conclamatissimo Noun: masculine ablative singular, Noun: masculine dative singular, Noun: neuter ablative singular, Noun: neuter dative singular of conclamo
- I (Con subject.) To call or cry out together or in a body (hence often joined with omnes, universi, pariter, omnes pariter, Liv. 34, 61, 8; Curt. 5, 13, 5; 8, 11, 22; 10, 17, 3), to shout, esp. in approbation or assent (class. in prose and poetry).
- A In gen., with acc. and inf.: cum vos universi, unā mente atque voce, iterum a me conservatam esse rem publicam conclamastis, Cic. Phil. 6, 1, 2; Caes. B. G. 3, 18; id. B. C. 1, 7; Tac. A. 1, 8; ducendum ad sedes simulacrum ... conclamant, Verg. A. 2, 233 al.—With acc.: quod Mithridates se velle dixit, id sutores et zonarii conclamarunt, Cic. Fl. 7, 17: victoriam suo more, Caes. B. G. 5, 37: laetum paeana, Verg. A. 10, 738 al.—With ut: tum suo more conclamaverunt, uti, etc., Caes. B. G. 5, 26 fin.—So with simple subj.: conclamantibus omnibus, imperaret quod vellet, Caes. B. C. 3, 6; cf.: igitur, conclamant, duceret quo videretur, Curt. 4, 1, 29.—Absol.: conclamat vir paterque, Liv. 1, 58, 12: ad quorum casum, cum conclamasset gaudio exercitus, id. 1, 25, 6; Tac. A. 3, 74.—Poet.: planctu conclamat uterque Isthmos, Stat. Th. 6, 13.—
- B In partic.
- 1 Conclamare ad arma, milit. t. t., to call to arms, to give the signal for an attack, Liv. 3, 50, 11; 7, 12, 3; 10, 32, 9; 41, 26, 2 al.—
- 2 Conclamare vasa, to give the signal, before breaking up, for packing, i.e. to give the order for decamping (ellipt. for conclamare, ut vasa colligantur), Caes. B. C. 1, 66. In the same sense without vasa, id. ib. 1, 67, and id. ib. 3, 75.—
- II To call together, to call to one's help (very rare): socios, Ov. M. 13, 73: duros agrestes, Verg. A. 7, 504. —
- III (Con intens.) Of a single person, to call or cry out loudly or violently, to shout, exclaim (class.).
- A In gen.: ubi abit, conclamo: Heus quid agis tu, etc.? Plaut. Mil. 2, 2, 22 (177); id. Men. 5, 9, 94 (1153): Italiam primus conclamat Achates, Verg. A. 3, 523: hei mihi! conclamat, Ov. M. 6, 227; 7, 843: capta castra conclamavit, Tac. H. 3, 29 fin.: Ariovistus conclamavit, quid ad se venirent, etc., Caes. B. G. 1, 47 fin.: deos omnes, to call upon, invoke, Sen. Oedip. 974: saxa querelis, to fill with cries, Mart. 9, 46, 5.—Absol.: conclamat virgo, cries out, Ov. M. 4, 691; 10, 385; Quint. 2, 2, 12 al.—
- B Esp., with aliquem (mortuum), t. t. in the lang. of religion; of the dead, to call repeatedly by name, and lament him seven (acc. to others, eight) days, until his burial (cf. Serv. ad Verg. A. 6, 218; Schol. Luc. 2, 23; Dict. Antiq. p. 459, a.): ut ex maestis paulo ante domibus, quae conclamaverant suos, procurreretur in vias, Liv. 4, 40, 3: cum corpora nondum conclamata jacent, Luc. 2, 23: post conclamata imperatoris suprema, i.e. after this cry, Amm.30, 10, 1: partem conclamare tori, Stat. S. 2, 6, 5.—
- b In gen., to bewail, complain; cf.: videris immensis conclamata querelis Saxa, Mart. 9, 45, 5.—
- c Prov.: jam conclamatum est, it is all over, all is lost, Ter. Eun. 348 Don.—Hence,
- A conclāmans, ntis, P. a. (post-class.), noisy: conclamantissimus fons, Sid. Ep. 2, 2.—
- B conclāmā-tus, a, um, P. a. (post-class.).
- A Published abroad by crying out, i.e. known, celebrated: conclamatissimus primipilaris, Sid. Ep. 6, 1: conclamatissimae declamationes, id. ib. 8, 3.—
- B (Acc. to III. B.) Lamentable, unfortunate: res, Serv. ad Verg. A. 2, 233: frigus, Macr. S. 7, 5, 26.
I intr. ¶ 1 crier ensemble [avec acc. de lʼobjet de lʼexclamation] : victoriam conclamant Cæs. G. 5, 37, 3, ils crient « victoire ! » ; Italiam primus conclamat Achates Virg. En. 3, 523, « lʼItalie ! » crie Achate le premier ; ad arma conclamant Cæs. G. 7, 70, 6, ils crient aux armes ; conclamare vasa Cæs. C. 1, 66, 1, donner le signal de décamper (de plier bagage) ; [verbe seul au pass. impers.] conclamari jussit Cæs. C. 3, 75, 2, il fit donner le signal de décamper ( C. 1, 67, 2 ) || approuver à grands cris : quod Mithridates se velle dixit, id conclamarunt Cic. Fl. 17, ce que Mithridate déclara vouloir, ils lʼapprouvèrent à grands cris || [avec prop. inf.] : a me conservatam esse rem publicam conclamastis Cic. Phil. 6, 2, vous avez proclamé que lʼÉtat me devait son salut( Cæs. G. 3, 18, 5 ; C. 1, 7, 8 ) || [avec ut ] demander à grands cris que : Cæs. G. 5, 26, 4 ; Liv. 3, 50, 16 ; [avec subj. seul] Cæs. C. 3, 6, 1 ; Curt. 4, 1, 29 ¶ 2 [en parl. dʼune seule pers.] crier à haute voix : Cæs. G. 1, 47, 6 ; Virg. En. 3, 523 ; Tac. H. 3, 29.
II tr., ¶ 1 crier le nom dʼun mort, lui dire le dernier adieu : suos conclamare Liv. 4, 40, 3, dire aux siens le dernier adieu ; conclamatus es Apul. M. 1, 6, tu as reçu le dernier adieu, cf. Luc. 2, 23 || desine ; jam conclamatumst Ter. Eun. 348, tais-toi ; cʼest maintenant une affaire réglée (on a crié le dernier adieu) ¶ 2 appeler à grands cris des personnes (homines) : Virg. En. 7, 504 ; Ov. M. 13, 73 || acclamer : Sen. Ep. 52, 13 ¶ 3 crier contre qqch., [dʼoù pass.] recevoir les cris de qqn : conclamata querelis saxa senis Mart. 9, 45, 5, rochers retentissant des plaintes du vieillard.
- 1. gezamenlijk roepen, luid verkondigen [victoriam ‘victorie’ roepen; gaudio kreten v. vreugde slaken]; — m. ut of conj. luid eisen dat;
- 2. (poët.) bijeenroepen, verzamelen [socios; agrestes];
- 3. (milit. t.t.) een signaal geven; ➤ vasa ~ ‘spullen pakken’ roepen, het signaal voor het vertrek geven; ~ ad arma te wapen roepen, het signaal voor de aanval geven;
- 4. (een dode) luid bewenen [suos; corpora]; ➤ conclamatum est alles is verloren;
- 5. toejuichen [auctorem pacis]; aanroepen [deos];
- 6. (Mart.) met jammerklachten vullen; ➤ immensis conclamata querelis saxa senis.
喧閙。齊聲稱好。— vasa 出令拔營。Conclamatum est 完了事。已矣。
Suggest a Translation
See an image
- to cry out together, shout, make acclaim: ad quorum casum gaudio, L.: ‘procul este,’ Conclamat vates, V.: a me conservatam esse rem p.: occasionem amittendam non esse, Cs.: ducendum ad sedes simulacrum, V.: quod Mithridates se velle dixit: laetum paeana, V: uti aliqui proderet, Cs.: conclamantibus omnibus, imperaret quod vellet, Cs.—In phrases, ad arma, to call to arms, signal for an attack: ut ad arma conclamaretur, L.: conclamatum ad arma est, L. — Vasa, to give the signal for packing up, i. e. for decamping (ellipt. for conclamare, ut vasa colligantur): iubet vasa militari more conclamari, Cs.: conclamatis vasis, Cs. — To call for help: socios, O.: duros agrestīs, V.—To call loudly, cry violently, shout, exclaim: Italiam, V.: quid ad se venirent, Cs.: conclamat virgo, cries out, O.—Of the dead, to call repeatedly by name, lament, bewail: suos, L. — Prov.: iam conclamatum est, all is lost, T.
-
…diceret Ariovistus cognoscerent et ad se referrent. Quos cum apud se in castris Ariovistus conspexisset, exercitu suo praesente conclamavit quid ad se venirent an speculandi causa Conantes dicere prohibuit et in catenas coniecit. Eodem die castra promovit et…
Julius Caesar, Gallic War
-
…coepta moveri silvarum, visaeque canes ululare per umbram, adventante dea. Procul o procul este, profani, conclamat vates, totoque absistite luco ; tuque invade viam, vaginaque eripe ferrum nunc animis opus, Aenea, nunc…
Vergil, Aeneid
-
…advenio nulla erat. Comites secuti scilicet sunt virginem. Verum parasitus cum ancilla. Ipsa est ilicet Desine iam conclamatum est. Alias res agis. Istuc ago quidem. Nostin quae sit dic mihi Aut vidistin Vidi ; novi…
Terence, Eunuchus
-
…quia in tali tempore tanta vis hominis magis leniunda quam exagitanda videbatur, plerique Crasso ex negotiis privatis obnoxii, conclamant indicem falsum esse deque ea re postulant uti referatur. Itaque consulente Cicerone frequens senatus decernit Tarquini indicium falsum videri…
Sallust, Catilina
-
…debere dubitare, et quo maiore faciant animo, copias se omnes pro castris habiturum et terrori hostibus futurum. Conclamant equites sanctissimo iureiurando confirmari oportere, ne tecto recipiatur, ne ad liberos, ne ad parentes, ad uxorem…
Julius Caesar, Gallic War
-
…expediti naves conscenderent, quo maior numerus militum posset inponi, omniaque ex victoria et ex sua liberalitate sperarent, conclamantibus omnibus, imperaret quod vellet, quodcumque imperavisset, se aequo animo esse facturos, ii Nonas Ianuarias naves solvit…
Julius Caesar, Civil War
-
…parte Hispanis equitibus emissis equestri proelio superiores fuissent, desperata re hostes suos ab oppugnatione reduxerunt. Tum suo more conclamaverunt, uti aliqui ex nostris ad colloquium prodiret habere sese, quae de re communi dicere vellent, quibus rebus…
Julius Caesar, Gallic War
-
…per se, corrupti etiam per eos qui praesunt, Canidios Rufrenosque et ceteros quos cum opus erit scietis, conclamarent viri boni pacem se velle neque esse cum ullis pugnaturos duobus iam consulibus singularibus occisis, tot civibus pro patria…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…vallo constituerat promoveri iubet. Non minus qui intra munitiones erant perturbantur Galli veniri ad se confestim existimantes ad arma conclamant ; nonnulli perterriti in oppidum irrumpunt. Vercingetorix iubet portas claudi, ne castra nudentur. Multis interfectis, compluribus…
Julius Caesar, Gallic War
-
…Peducaeus eorum laudatione iam non uteretur, tamen non id prius decernere quod aliquando voluissent quam quod tum cogerentur. conclamant omnes et adprobant ita fieri oportere. refertur de Peducaeo. Vt quisque aetate et honore antecedebat, ita sententiam…
Cicero, in Verrem