confio
confio, to be brought together
confīo, fĭĕri, v. conficio init.
cōn-fīo, fierī, als passive Nbf. zu conficio, I) a) zustande gebracht-, zurechtgemacht-, vollendet-, ausgeführt werden, geschehen, confieri res, Lucr.: curabit, ut panis diligenter confiat, Col.: sal confit ligno, Plin.: per quos ea (consolatio) confieri debet, Sulpic. in Cic. ep.: ut diurna acta confierent, Suet.: in quo maleficia cuncta confierent, Arnob. 2, 43. – hoc confit quod volo, Ter.: quo facilius res tota confieret, Balb. in Cic. ep.: ut res sine sanguine confieret, Balb. in Cic. ep.: postquam id difficilius confieri animadvertit, Caes.: spisse ut videantur omnia ei confieri, Pacuv. fr.: nunc quā ratione, quod instat, confieri possit, paucis, adverte, docebo, Verg. – b) = verbraucht werden, confit cito, schnell ist's fort, Plaut, trin. 408. – c) = der Zeit nach vergehen, dum aequinoctium vernum confiat, Col. 11, 3, 51. II) = zusammengebracht-, aufgetrieben werden, cum in publico deesset aurum, ex quo summa pactae mercedis Gallis confieret, Liv. 5, 50, 7.
cōnfīō, (13) fĭĕrī, autre passif de conficio [employé rarement, et seult à lʼinf. ou à la 3e pers. sing. et plur.] : ¶ 1 être fait, se produire, avoir lieu : Lucr. 4, 291 ; 5, 891, etc.; Virg. En. 4, 116 ; L. Cornelius Balbus d. Cic. Att. 9, 7 a, 1 ; Sulp. Ruf. d. Cic. Fam. 4, 5, 1 ; Tac. Ann. 15, 59 ; *Cæs. G. 7, 58, 2 ¶ 2 être épuisé, consumé : Pl. Trin. 408 ¶ 3 être constitué [somme dʼargent] : Liv. 5, 50, 7.
- 1. totstandkomen, uitgevoerd worden, gebeuren;
- 2. (v. geld) opgebracht, bijeengebracht worden;
- 3. (Plaut.) (v. geld) opgemaakt worden.
cōn-fīō —, fierī, collat. form for conficior,
- to be brought together: ex quo summa mercedis confieret, might be raised, L. — To be arranged, be accomplished, be brought about: id difficilius, Cs.: quā ratione quod instat confieri possit, V.