confirmatus
confirmatus, encouraged, confident, courageous, resolute
confirmātus, a, um, v. confirmo, P. a.
cōnfīrmātus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. confirmo), I) fest bestimmt, gesichert, fides confirmatissima, Porphyr. Hor. sat. 1, 5, 27: confirmatissima toto orbe Christi ecclesia, Oros. 7, 10, 1. – II) ermutigt, beherzt, satis certus et confirmatus animus, Cic.: sensus rectus et c., Cic.: confirmatiorem alqm efficere, Caes. – III) bestätigt, in quibus (litteris allatis) erat confirmatius idem illud, Cic.: quod eo confirmatius erit, si etc., Cic.
hanc impensionem patibuli ~u addidi
cōnfirmātus, (16) a, um, part. de confirmo || pris adjt, ¶ 1 encouragé, affermi, ferme, solide : confirmatiorem efficere exercitum Cæs. C. 3, 84, 2, raffermir des troupes ¶ 2 confirmé, assuré : litteræ in quibus erat confirmatius illud idem Cic. Att. 10, 15, 1, lettre où cette même nouvelle était donnée avec plus dʼassurance || confirmatissimus Pomp. Porphyr. Hor. S. 1, 5, 27.
- 1. zelfverzekerd, moedig [animus; sensus; exercitus];
- 2. bevestigd, bewezen.
confirmatus , a, um. part. p. c. et, v. confirmitas
See an image
See an image
cōnfīrmātus adj.with comp.
- P. of confirmo, encouraged, confident, courageous, resolute: animus: confirmatiorem exercitum efficere, Cs.—Established, certain: quod eo confirmatius erit, si, etc.