About
Menu

contundere

contundere [CL] , to pound, crush. b to bruise. c to break, shatter. d to crush (in battle), defeat. e (w. abstr. obj.) to tame, subdue. racemos, / e quibus in praelo plantis contunditur uva Aldh. VirgV 2800; pigmentum ‥ dicitur quasi ‘pilis mentum’, quod sc. in pila est contusum Bart. Angl. XIX 55.  b dentes simul concutiens labiaque comprimendo involvens ore contuso infremuit R. Cold. Cuthb. 17.  c virtutes quoque, parmarum testudine sumpta, / saeva profanorum contundunt tela sparorum Aldh. VirgV 2467; 8‥ contuderis, ðeh ðu †percce[l. persce] WW; quidam serarum repagula ferrea ~ebant R. Cold. Cuthb. 65.  d contudit, i. domavit, forstynt, fregit, compressit WW; s495 [Cerdicius] arietantem multitudinem contudit [Eul. Hist. Annot. II 160: †concudit] et fugere compulit W. Malm. GR I 16; Alanus / contudit hereticos edomuitque prius Garl. Tri. Eccl. 74.  e Carolus magnus, pro ~enda gentium illarum ferocia, omnes pene terras ecclesiis contulerat W. Malm. GR V 420.

Saved

Recent