dehonestare

dehonestare [CL] 1 a to dishonour, disgrace. b to treat disgracefully, insult. c to disfigure, mar, spoil. a nec in comparatione hujuscemodi bonum ~ari video, sed ‥ propensius laudari Aldh. VirgP 9; 9‥ ~are, unweorðian WW; non resistent adversum vos, quia nimirum, quos fidei ignorantie error ~at, hos proculdubio ex difficultate actionis cruciatus affligat (Serm.) Osb. Bawdsey clxxiii; cur ~ati honoris irreverenciam non percipitis? (J. Bridl.) NLA II 69.  b c740 sciat se ‥ Dei iram incurrere ‥ quoniam sanctissimam [sic] beatissimae V. M. locum deonestare conatus est CS 160; s1138 [Scoti] priorem Hagustaldensem ‥ contumeliis et ludibrio ~averunt J. Hex. HR Cont. 298; in psalmis ‘Gloria Patri’ subticetur [in Adventu] ‥, quia multum ~ata est tunc Trinitas Beleth RDO 64. 71B (cf. ib. 85. 88D: passio Christi, in qua tota Trinitas a Judeis quasi ~ata videtur); sacerdotes ipsi ‥ sordium jactu ~antur Gir. IK I 12 p. 94; ~avit matrem misericordie et pudicitie sigillis Latin Stories 66; 1357 bachalarius ‥ magistrum ‥ per verba impropria ~avit‥. fuerat ordinatum ‥ quod ‥ fateretur se publice deliquisse et quod honestaret personam quantum prius alias ~avit MunAcOx 203.  c a1400 nec habet vestem honestam ‥ preter unam tunicam, quam in equitando tantum ~abit quod expost cum honestate non sibi sufficiet sine nova FormOx 236; c1410 urtica suo veneno malicie rosarum fragranciam inficit et ~at Ib. 425. 2 (? by misinterp.) to honour. 8‥ cum ~averis, ðonne ðu gearweorðas WW.