dehonesto
dehonesto, to disgrace, dishonor
dĕ-hŏnesto, āre,
- v. a., to disgrace, disparage, dishonor (once in Liv., otherwise post-Aug.; cf. dehonestamentum): famam maculari dehonestarique, Liv. 41, 6; Tac. A. 16, 24; Suet. Claud. 30; cf.: proavum infami opera, Tac. A. 3, 66; 3, 70 fin.; 4, 74 al.; Sen. Ben. 1, 6, 2; id. Cons. ad Marc. 22, 2; Just 7, 3, 4; cf.: Romanum imperium, Treb. Poll. Gall. 16: amicum, Vulg. Prov. 25, 8.
de-honesto, āvī, ātum, āre, entehren, schänden, beschimpfen, verb. famam maculari dehonestarique, Liv.: deh. Romanum imperium, Lampr. u. Treb. Poll. – m. Abl. od. mit per u. Akk., alqm mendacio deh., Auct. bei Schol. Iuven.: proavum infami operā, Tac.: Thraseam multa scripsisse, per quae claritudinem principis extolleret suamque famam dehonestaret, Tac.: dehonestari proelio tam foedae gentis, Iustin. – im Passiv m. in u. Abl., pars curiae in uno homine dehonestatur, Fronto.
dĕhŏnestō, (13) āvī, ātum, āre, tr., déshonorer, dégrader, flétrir : Liv. 41, 6 ; Sen. Ben. 1, 6, 2 ; Marc. 22, 2 ; Tac. Ann. 3, 66, etc.
de-honestō —, —, āre,
- to disgrace, dishonor: famam, L.: proavum infami operā, Ta.