dehortativus
dĕhortātīvus, a, um, adj. [dehortor],
- fit for dissuading, likely to dissuade, Prisc. p. 1020 P.; Isid. 2, 21, 21.
dehortātīvus, a, um (dehortor), zum Abmahnen geeignet, abmahnend, dehortativum est ›ne‹, Prisc. 15, 31: deh. sententiae, Isid. 2, 21, 21.
sunt [adverbia ] ‥ alia ~a, ut ‘ne’
sume synd deortativa,þaet synd forbeodendlice oððe mistihtendlice : ne ‥ neque ‥ nisi vel ni
dĕhortātīvus, a, um, déhortatif [gramm.] : Prisc. Gramm. 15, 31.