dehortatio
dĕhortātĭo, ōnis, f. [dehortor],
- a dissuading, Tert. adv. Marc. 4, 15 fin.
dehortātio, ōnis, f. (dehortor), das Abmahnen, Tert. adv. Marc. 4, 15 extr.: Ggstz. adhortatio, Diom. 464, 19.
dĕhortātĭō, ōnis, f. (dehortor), action de dissuader, de détourner : Tert. Marc. 4, 15.