deicola

deicola [LL] , worshipper of God (usu. Christian). [basilicam] Hedde, pontifex petitus / ac cum amore accitus, / dedicavit deicola / atque clarus caelicola Epigr. Milredi 817; 935 (12c) ego Aþelstanus ‥ totius Britanniae orbis ~arumque ‥ curagulus CS 708; ~a Christi Oda sacris literis ‥ est traditus Byrht. V. Osw. 410; †annuntiantur [? l. annuntiatur, asFlete Westm. 40] circumquaque manentibus ~is ut accur[r]ant Sulcard 1635B (= MonA I 289); 1088 pax ‥ ~is omnibus Regesta 314; unde tristes ypocrite, leti semper ~e Map NC I 1 f. 7; Petrus, stirps benivola, / huic patri successit, / qui quasi deicola / per mundum incessit Peckham Def. Mend. 254; Elie prophete, qui, licet putasset se solum ~am fuisse relictum, tamen fidem veram minime dereliquit Ockham Pol. III 16; nec †illorum [v. l. ullorum] mundi regnorum ~arum leges tanto evo inolite sunt Fortescue LLA 17.