despicabilis
dēspĭcābĭlis, e, adj. [despicor],
- contemptible, despicable (post-class.): homo, Amm.26, 8, 5; Ambros. in Psa. 28, § 3 al.— Comp., Sid. Ep. 2, 10.
dēspicābilis, e (despicor), verächtlich, Amm. 26, 8, 5. Ambros. in psalm. 28. § 3; cant. cantic. 7. § 20: Compar. bei Sidon. epist. 2, 10, 4.
magis iconisma regale compto stemmate depictum laudatur quam dispicabilis persona pictoris veneratur
R. dux ‥ ~ior quam antea fuerat suis effectus est
leprosos ‥ libentius exhibebat quam alios pauperes ‥, illos autem ideo precipue quia, quanto sunt ~es abjectius ‥, tanto se sperat obsequium prestare Deo placentius
licet habitu ~is videretur, vultus tamen dignitate cognoscitur
peregrini ‥ ~es sunt effecti ‥, carnis curam perficiendo in desideriis
papa ‥, in fratre ‥ habitum deformem, vultum ~em, barbam prolixam ‥ considerans, ‥ despexit eum
gestu, verbis, et habitu ‥ ~is, histrio potius quam sacerdos
Hubertum ‥ loris constrictum equo imposuerunt ‥, super equum, inquam, ~em
quidam miles cum parvo equo et ~i
comes Lancastrie ‥ ductus fuit extra villam ‥ sedans super ~e jumentum
[Faritius ] fuit ‥ non usquequaque ~is eloquentie
homuncionem ‥ ~is parentele
in tertia [gloria ] ipsius fuerat humilitas ~is, in qua nec species nec decor
recedentes ab incommutabili veritate, illud incurrunt cum ~i ignominia quod ex inani gloria fugiunt
dēspĭcābĭlis, e (despicor), méprisable : Amm. 26, 8, 5 || -bilior Sid. Ep. 2, 10.