despicatus
despicatus, in contempt, despised
despicatus2, contempt
Could not find despicatus2 in Logeion dictionaries. Looking for closest alphabetic form.
dēspĭcātus, a, um, Part. and P. a., from despicor.
dēspĭcātus, ūs, m. [despicor],
- contempt (very rare, only in dat.): aliquem habere despicatui, to despise, * Plaut. Men. 4, 3, 19 (693): si quis despicatui ducitur, is despised, * Cic. Fl. 27, 65.
1. dēspicātus, a, um, PAdi. m. Superl. (v. despicor), verachtet (stärker als contemptus, d.i. verächtlich), vir me habet pessumis despicatam modis, Plaut. Cas. 189. – homo despicatissimus, Cic.: verb. homo contemptissimus ac despicatissimus, Cic.: ignobilissimi homines et despicatissimi, Gell.
2. dēspicātus, Dat. uī, m. (despicor), die Verachtung, alqm od. alqd despicatui sibi habere, verachten, Plaut. Men. 693. Fronto princ. hist. p. 205, 17 N.: si quis despicatui ducitur, Cic. Flacc. 65.
1 dēspĭcātus, (14) a, um, part. p. de despicor || adjt, méprisé : Pl. Cas. 189 ; despicatissimus Cic. Sest. 36.
2 dēspīcātus, a, um, c. spicatus : Rufin. Aqu. Hist. eccl. 11, 24.
3 dēspĭcātŭs, (16) ūs, m. (despicor), [ne se trouve quʼau dat. sing.], mépris, dédain : habere aliquem despicatui Pl. Men. 693, mépriser qqn ; despicatui duci Cic. Fl. 65, être méprisé.
dēspicātus (1) adj.with sup.
- de+SPEC-, in contempt, despised: nos nostramque adulescentiam Habent despicatam, T.—Contemptible, despicable: despicatissimus homo.
(dēspicātus (2) ūs), m
- de+SPEC-, contempt.—Only dat: despicatui duci, to be despised.