dissolvo
dissolvo, to take apart, disunite, part, destroy
Could not find dissolvant in Logeion dictionaries.
dissolvant Verb: present active subjunctive 3rd plural of dissolvo
- I Lit.
- A In gen.: facilius est apta dissolvere quam dissipata conectere, Cic. Or. 71, 235: opus ipsa suum eadem quae coagmentavit natura dissolvit, id. de Sen. 20, 72: dissolvunt nodos omnes et vincla relaxant, Lucr. 6, 356: contextum, id. 1, 243: stamina, Tib. 1, 7, 2: ornatus comae, id. 1, 10, 62: capillum, Plin. 28, 7, 23, § 78: sparta navium, id. 24, 9, 40, § 65: pontem, Nep. Them. 5, 1 et saep.: nubila ventis, Lucr. 6, 514; cf. nubes (ventus, with diducit), id. 6, 216: glaciem (sol), to melt, id. 6, 964: aes (fulmen), id. 6, 352: corpora (vis), id. 1, 224: se (venti vortex), id. 6, 446: tenebras luce, Varr. L. L. 6, § 79 Müll.: dissolutum navigium vel potius dissipatum, Cic. Att. 15, 11, 3; so, navem, Phaedr. 4, 22, 10; Ov. Tr. 4, 8, 18: stomachum, i.e. to loosen, relax, Plin. 20, 23, 96, § 256: ilia sua visu, Petr. 24, 5: resinam omnem oleo, Plin. 14, 20, 25, § 123: collegia, Suet. Aug. 32: cohortem Germanorum, id. Galb. 12 et saep.: animam, i.e. to die, Lucr. 3, 601; cf. id. 456; Cic. Tusc. 1, 11, 24.—
- B In partic.
- 1 In mercant. lang., to pay, discharge what one owes: dinumerando solvere: aes alienum praediis venditis, Cic. Sull. 20, 56; id. Off. 2, 2, 4; Plin. 33, 3, 13, § 44: nomen, Cic. Planc. 28: omne quod debuit, id. Rosc. Com. 13, 38: quae debeo, Ter. Phorm. 656: pecuniam pro iis rebus, * Caes. B. C. 1, 87, 1: pecuniam publicam ulli civitati, Cic. Verr. 2, 3, 75: poenam, to pay a fine, id. Tusc. 1, 42, 100; cf.: dissolvere et compensare damna, id. Verr. 2, 5, 13: vota, id. Att. 15, 11 fin.; Cat. 66, 38.—*
- b Mid., transf. to the person: quarum (possessionum) amore adducti dissolvi nullo modo possunt, free or release themselves from debt, Cic. Cat. 2, 8, 18.—
- 2 In medic. lang., like digerere, discutere, to discuss, dissipate morbid matter, Plin. 20, 12, 48, § 122; 24, 6, 14, § 23; 24, 9, 38, § 60 al.
- II Trop., to dissolve, abolish, abrogate, annul, destroy.
- A In gen.: utilitas si amicitias conglutinaret, eadem commutata dissolveret, Cic. Lael. 9, 32; cf. id. de Or. 1, 42, 188: amicitiam, id. Rosc. Am. 39: societatem, id. Rosc. Com. 13, 38: consortionem, id. Off. 3, 6: matrimonia, Cod. Just. 5, 17, 8 et saep.: perjurium, Cic. Off. 3, 32, 113; cf. religiones, Liv. 40, 29: acta Caesaris, Cic. Phil. 1, 7 fin.; cf.: leges Caesaris, ib. 1, 8 init.: judicia publica, id. Agr. 2, 13 fin.: hoc interdictum, id. Caecin. 14, 40 et saep.: argentariam, id. ib. 4, 11: regiam potestatem, Nep. Lys. 3 fin.; cf. rem publicam, Liv. 5, 6 fin.: severitatem, Cic. Mur. 31, 65: frigus, Hor. C. 1, 9, 5 et saep.: mortem cuncta mortalium mala dissolvere, Sall. C. 51, 20; cf. with pers. object: plerosque senectus dissolvit, id. J. 17, 6.—
- B In partic.
- 1 In rhet. and philos. lang., to refute, reply to, answer an assertion: criminatio tota dissoluta est (with diluere), Cic. Rosc. Am. 29, 82: seu proposita confirmamus, seu contra dicta dissolvimus, Quint. 4, prooem. § 6; Cic. de Or. 2, 38; id. Tusc. 3, 30; Quint. 5, 13, 2; Tac. A. 13, 21 al.—
- 2 (Acc. to I. B. 1. b.) To release, disengage one: obsecro, dissolve jam me, Plaut. Merc. 1, 2, 54 (164); id. Poen. 1, 1, 20 (148); Ter. Heaut. 511.
- —Hence, dissŏ-lūtus, a, um, P. a., unloosed, loose, disconnected.
- A Of discourse: alterum nimis est vinctum, ut de industria factum appareat; alterum nimis dissolutum, ut pervagatum ac vulgare videatur, Cic. Or. 57, 195; Quint. 2, 11, 7; 8, 6, 62 al.—Hence, subst.: dissolūtum, i, n., a gram. fig., i. q. ἀσύνδετον, asyndeton, Auct. Her. 4, 30, 41; Cic. de Or. 3, 54, 207 (also ap. Quint. 9, 1, 34).—
- B Of character, lax, remiss, negligent, inattentive, careless; licentious, dissolute (cf.: mollis, luxuriosus, effeminatus): negligere quid de se quisque sentiat, non solum arrogantis est, sed omnino dissoluti, Cic. Off. 1, 28, 99: cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum videri, id. Cat. 1, 2, 4; cf.: in praetermittendo (opp. crudelis in animadvertendo), id. Verr. 2, 5, 3 fin.: opp. vehemens, id. ib. 2, 5, 40: (Verres) omnium hominum dissolutissimus crudelissimusque, id. ib. 2, 3, 56; cf. id. ib. 2, 3, 57; id. Tusc. 4, 25 fin.; Nep. Alcib. 1 fin. al.: quis tam dissolutus in re familiari fuisset, quis tam negligens, etc.? Cic. Quint. 11, 38; cf. id. ib. 12, 40 et saep.: animus, id. Rosc. Am. 11, 32; cf. mens luxu, Tac. A. 15, 49 fin.: consuetudo Graecorum, Cic. Fl. 9; and, mores, Phaedr. 1, 2, 12: comitas, Quint. 2, 2, 5: libelli multo dissolutiores ipsis actionibus, Sen. Contr. 5 praef.: nihil asperum ... nec tamen quicquam populare ac dissolutum, Cic. Att. 1, 19, 8; id. Off. 1, 35, 129.—Adv.: dissŏlūte.
- a Acc. to A., loosely, disconnectedly: dicere demptis conjunctionibus, Cic. Or. 39, 135.—
- b Acc. to B., laxly, negligently, carelessly: dissolute et turpiter scribere de restitutione alicujus, Cic. Att. 14, 13 fin.: vendere decumas, id. Verr. 2, 3, 39 fin.: jus suum relinquere, id. Caecin. 36: factum aliquid, id. Verr. 2, 5, 8; cf. id. Phil. 6, 1.
- 1. losmaken [membra doen verslappen; monumenta in stukken breken, verwoesten];
- 2. (Lucr.; Plin. Mai.) smelten, oplossen [resinam oleo];
- 3. afbreken, naar beneden trekken [pontem; simulacrum Veneris];
- 4. (metaf.) opheffen, afschaffen, scheiden, oplossen, vernietigen [leges; interdictum; imperium; amicitiam];
- 5. ontkrachten, weerleggen, ontzenuwen [controversiam controversiā; obiecta];
- 6. (af)betalen [aes alienum; pro sua parte]; ➤ Scapulis difficiliore condicione ~ de Scapuli genoegdoening geven onder nogal ongunstige voorwaarden;
- 7. (vraagstukken, problemen) oplossen, verklaren [captiosas interrogationes; causam];
- 8. (kom.) bevrijden, vrijmaken;
- 9. (retor. t.t.) asyndetisch laten, niet met elkaar verbinden [argumenta; orationem]; / zie ook dissolutus.
解。放。分開。散。還錢。— glaciem 化冰。— se 脫身。躱開各事。— risu ilia 笑而肚疼。— amicitias 斷交友。— interrogationem 答應。— aes alienum 還各帳。— vota 還願。Senectus plerosque dissolvit 人大抵皆老死。
Suggest a Translation
See an image
- to take apart, disunite, part, destroy: opus suum natura dissolvit: pontem, N.: navem, Ph.: animus, si est harmonia, dissolvetur. — To take to pieces, analyze: Quem (versum), H.—To pay, discharge: aes alienum dissolutum: omne quod debuit: pecuniam pro iis rebus, Cs.: poenam: damna. — To free from debt: dissolvi nullo modo possunt.—Fig., to dissolve, abolish, abrogate, annul, destroy: amicitias: societatem: religiones, L.: leges Caesaris: iudicia publica: regiā potestate dissolutā, N.: rem p., L.: frigus, H.: mortalium mala, S.: plerosque senectus dissolvit, S.—To refute, reply to, answer: criminatio tota dissoluta est: (crimina) iudicio. — To release, disengage: Dissolvi me, ut, etc., T.
-
…potero, adferam. Vnum genus est eorum qui magno in aere alieno maiores etiam possessiones habent quarum amore adducti dissolvi nullo modo possunt. Horum hominum species est honestissima sunt enim locupletes voluntas vero et causa impudentissima. tu agris…
Cicero, in Catilinam
-
…ad confirmandam audaciam. cupio, patres conscripti, me esse clementem, cupio in tantis rei publicae periculis non dissolutum videri, sed iam me ipse inertiae nequitiaeque condemno. castra sunt in Italia contra populum Romanum in Etruriae faucibus…
Cicero, in Catilinam
-
…; tactus enim leti satis esset causa profecto, quippe ubi nulla forent aeterno corpore, quorum contextum vis deberet dissolvere quaeque. at nunc, inter se quia nexus principiorum dissimiles constant aeternaque materies est, incolumi remanent res corpore…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…quod res habet, in luctu atque miseriis mortem aerumnarum requiem, non cruciatum esse ; eam cuncta mortalium mala dissolvere ; ultra neque curae neque gaudio locum esse. Sed, per deos inmortalis, quam ob rem in sententiam…
Sallust, Catilina
-
…, aeterno quia constant semine quaeque, donec vis obiit, quae res diverberet ictu aut intus penetret per inania dissoluatque, nullius exitium patitur natura videri. Praeterea quae cumque vetustate amovet aetas, si penitus peremit consumens materiem omnem…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…, nostro sine quaeque labore sponte sua multo fieri meliora videres. Huc accedit uti quicque in sua corpora rursum dissoluat natura neque ad nihilum interemat res. nam siquid mortale e cunctis partibus esset, ex oculis res quaeque repente…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…et Hypsaei ad Pompeium missis, quaeso, cognoscite. Litterae Pompei et Hypsaei. satisne vobis coarguere his auctoribus dissolutam Graecorum consuetudinem licentiamque impudentem videmur Nisi forte qui Cn. Pompeium, qui praesentem, qui nullo impellente fallebant ,…
Cicero, pro Flacco
-
…concedo ; quibusdam etiam in rebus coniveo ; in maximis vero rebus, id est in legibus, acta Caesaris dissolvi ferendum non puto. quae lex melior, utilior, optima etiam re publica saepius flagitata quam ne praetoriae provinciae…
Cicero, Philippicae
-
…decus illius exercitus paene praeterii, T. Annium Cimbrum, Lysidici filium, Lysidicum ipsum, quoniam omnia iura dissolvit, nisi forte iure Germanum Cimber occidit. cum hanc et huius generis copiam tantam habeat Antonius, quod scelus…
Cicero, Philippicae
-
…in caede interesse noluisset et homines aut servos aut liberos coegisset aut conduxisset, totum hoc iudicium et praetoris severitas dissolveretur. nemo enim potest hoc iudicare, qua in re familia non interfuisset, in ea re eam ipsam familiam…
Cicero, pro Tullio